Elke nieuwe held per definitie verdacht

De winnaar van de Tour van de ’schoonmaak’, Floyd Landis, is positief getest op testosteron. Het ergste is dat het geen verbazing meer wekt. Wielrennen op hoog niveau kan blijkbaar niet zonder doping.

Zes dagen geleden stelde Landis in de laatste tijdrit zijn eindoverwinning in de 93ste Tour de France veilig. Tijdens een uitgebreide persconferentie werd hem daarna meerdere malen gevraagd naar zijn standpunt over doping. Had hij een boodschap voor de sport die door schandalen wordt achtervolgd? Landis reageerde in Monceau-les-Mines geïrriteerd en kapte het thema af. Hij kon het niet over zijn lippen verkrijgen dat hij tegen doping was, dat hij had bewezen dat de Tour ’clean’ is te winnen. Landis wilde niet hypocriet zijn. In een leugenachtige wereld is dat te prijzen.

Ook hij had, zo is nu gebleken, iets te verbergen. Ook Landis heeft de Tour niet kunnen winnen zonder prestatiebevorderende verboden middelen. Hij had die illusie wel gevoed met zijn ineenstorting op La Toussuire. Hij verbeeldde daar het lijden van een wielrenner - iets wat tijdens de jaren van Armstrong niet te zien was.

Een dag later nam hij revanche. Met een solo van 130 kilometer besliste hij de Tour. Na afloop van die zeventiende etappe naar Morzine leverde hij een plasje in waarin nu een te hoge concentratie testosteron is aangetroffen. Wonderen bestaan dus toch niet. Wie toch weer ruimte had gegeven aan de illusie van schone sport, mag zich wéér bedrogen voelen.

Als de feiten in de contra-expertise worden bevestigd, was ook deze competitie achteraf dus een farce. Want de uitslag werd mede bepaald door de inhoud van een injectienaald. Het lijkt bij een grote ronde van drie weken te gaan horen. De winnaars van de laatste Vuelta, Giro en Tour zijn nu betrokken in een dopingzaak.

De winst van Roberto Heras in de Ronde van Spanje werd wegens epo geschrapt. De nummers één en twee van de Giro, Ivan Basso en J.E. Gutierrez, zijn geschorst vanwege hun aandeel in Operacion Puerto. Voor Ullrich en Mancebo, derde en vierde in de Tour van 2005, geldt hetzelfde. Alleen Lance Armstrong is altijd de dans ontsprongen. Van hem is alleen bekend dat in ingevroren urinestalen uit 1999 met terugwerkende kracht epo is aangetroffen.

Wielrennen op het hoogste niveau kan niet zonder doping. Het is altijd zo geweest en de jacht kan daar blijkbaar niets aan veranderen. Ploegleiders en organisatoren deden de laatste jaren hun stinkende best –met een beleid dat uitgaat van nultolerantie– in essentie hebben alleen de renners de sleutel in handen.

In hun kringen geldt nog altijd het devies dat iemand geen doping heeft gebruikt zolang hij niet positief wordt bevonden. Niet betrapt = niet gebruikt. Landis nam het risico en viel door de mand met een huis-tuin-en-keukenmiddel dat al decennia lang in zwang is. Vermoedelijk is er een fout gemaakt bij het maskeren.

Eigenlijk wekt dat na alle schandalen van de afgelopen jaren nog de meeste verbazing: dat bij een renner met deze reputatie op dit niveau zo’n blunder is gemaakt bij de medische preparatie. Maar het feit dat een grote kampioen in een veeleisende ronde is bezweken voor farmaceutische hulp kan geen echte verrassing meer wekken. Het past in een goede traditie. Het is een onuitroeibaar patroon - omdat er simpelweg geen oplossing is.

Doping vrijgeven zou gelijk staan aan doping verplichten. De grenzen zullen zoek zijn, met alle levensgevaren van dien. Welke ouder zou zijn kind nog een sport laten beoefenen waarin vroeg of laat het slikken en prikken begint? Van de andere kant leidt de huidige repressie evenmin tot het gewenste resultaat. Hoe meer controles, hoe meer bemoeienis van justitie, hoe ongeloofwaardiger de sport en zijn uitslagen. Totdat wielrennen - en dat is het allergrootste gevaar - is verworden tot kermis, net zo geloofwaardig als het Amerikaanse showworstelen.

Alleen als de wielerwereld zelf zelfreinigend blijft optreden, is er een kans dat er eens een generatie opgroeit die niet besmet is met de oude cultuur van gebruiken en gebruikt worden. Tot die tijd zal elke nieuwe held per definitie verdacht zijn.