De actie van De Hond verkeert gemakkelijk in een volksgericht

Het laatste woord is nog niet gezegd, schreef onze justitieverslaggever gisteren boven zijn analyse over de zaak-Louwes. Dat is bijna een waarheid als een koe, nu rechtszaken niet meer exclusief binnen de rechtszaal worden uitgevochten maar ook daarbuiten, in de media.

Voor het Openbaar ministerie mag, na het hernieuwde onderzoek naar het bewijsmateriaal, Ernst Louwes de dader van de moord op de weduwe Wittenberg blijven, degenen die daaraan twijfelen zullen het er andermaal niet bij laten zitten. Als eenmaal twijfel is gezaaid, is het moeilijk daaraan een eind te maken, zeker nu de rechterlijke macht, zowel de staande als de zittende, na de missslag in de Schiedammer parkmoord de schijn tegen heeft.

Op het grotere speelveld heeft het OM bovendien in opiniepeiler Maurice de Hond een geduchte tegenstander. De Hond kreeg het eerder voor elkaar de top van het OM tot een hernieuwd onderzoek te bewegen. Nu heeft hij meteen aangegeven dat hij zich bij de uitkomst niet neerlegt. Hoe prijzenswaard ook, zijn burgerlijke actie heeft ook bedenkelijk kanten en brengt het risico mee dat gelijk krijgen belangrijker wordt dan waarheidsvinding. Zo beperkte De Hond zich niet tot het aandragen van ontlastend materiaal voor Louwes, maar hij wees ook een ander, de klusjesman van de weduwe, als echte dader aan. Zivil courage verkeert hier voor je het weet in een volksgericht.

De uitkomst van het hernieuwde onderzoek op zich geeft De Hond en de zijnen weinig reden hoog van de toren te blazen. Op de blouse van de vermoorde weduwe zijn meer DNA-sporen van Louwes gevonden en geen sporen van een derde, zoals de klusjesman. De aard van de sporen wijst bovendien op meer dan oppervlakkig contact. Tegelijk laat het nieuwe rapport weinig heel van het vermeende motief van de klusjesman om de weduwe te vermoorden en van het indirecte bewijs dat de these van diens daderschap zou ondersteunen. In het licht van deze resultaten kan er achteraf wellicht meer begrip zijn voor het besluit van het OM eerder dit jaar Louwes niet vervroegd vrij te laten.

Omdat het gemakkelijker is twijfel te zaaien dan weg te nemen, is het raadzaam de zaak in handen te geven van de commissie-Buruma die hiervoor in het leven is geroepen. De Tweede Kamer moet er vanwege de scheiding der machten buiten blijven.