Giraldillo

Giraldillo,

In jouw hart staat geschreven:

Zij heeft me niet verlaten.

Je herhaalt het keer op keer,

Maar ik ben er niet meer.

Ik héb je verlaten.

Jij was onbeschoft en luidruchtig,

Stonk naar koffie, rook en bier.

Waarom zou ik blijven?

Wat moet ik in godsnaam hier?

Ik wil je verlaten

Ik liep je met vlotte pas voorbij

En nam geen tijd voor jou

Maar jij bleef mij achtervolgen,

Zelfs tot in het fabrieksgebouw.

Ik ga je verlaten

Er was geen ontkomen aan,

Jij was overal.

Dus ik besloot mij over te geven

En volgens jouw regels te leven.

Maar ik ga jou verlaten.

Jij liet het zomerrood vloeien,

Nam mij mee naar mooie parken.

Ik genoot er oprecht van en

Mijn liefde voor jou begon te groeien.

Toch ga ik je verlaten.

Ik zag toen pas je spontaniteit,

Je gouden hart en je eerlijkheid.

Alsnog ben ik als een blok voor je gevallen.

Wat zal het afscheid pijnlijk zijn.

Ik móet je verlaten.

Rode ogen verraden mijn verdriet,

Als ik je dan toch achter moet laten.

Ik denk nu aan die ene zin:

Zij heeft mij niet verlaten.

Ik heb je niet goed begrepen toen dit zei:

Nu weet ik, zij is niet ik,

maar ik ben jij.

Sevilla, jij bent deel van mij.

Het gedicht is bedoeld als een spel met de lezer. In de eerste plaats wordt het ware thema pas op het einde duidelijk. Daarnaast wordt met rijm gespeeld. Soms staat het op te verwachten plaatsen en dan weer niet. En tot slot volgt nog een woordspeling, die heel erg verwarrend over kan komen. Om het gedicht iets duidelijker te maken volgt hier de achtergrond van het gedicht.

Achtergrond info:

Een half jaar lang heb ik in Sevilla gestudeerd. De eerste maand had ik het nogal druk met dingen regelen en het wilde niet zo lukken. Vaak haastte in mij naar de universiteit. Dit gebouw was vroeger een tabaksfabriek. Op straat botsten altijd mensen tegen mij aan. Ik ben gewend om mij dan te verontschuldigen, maar dat doen de Sevillanen zeker niet. Ik kon nog niet echt wennen aan deze cultuur die veel relaxter was. Ik had teveel haast om er van te genieten.

Wanneer je langs de barretjes loopt ruik je koffie, rook en bier, terwijl het servies rinkelt. Dat is voor mij een hele specifieke herinnering aan Sevilla. Deze lucht rook je ook in de universiteit. Zelfs de bierlucht, want om elf uur werd daar al bier geschonken bij de tapas (spaanse hapjes).

Naast bier wordt er in de zomer veel ‘tinto de verano’ geschonken. Dit is een mengsel van sprite en rode wijn. In het Spaans is witte wijn ‘vino blanco’ en rode wijn ‘vino tinto’. ‘Tinto’ komt dus van de combinatie ‘vino tinto’, dit is rode wijn, en ‘verano’ staat voor zomer. Het zou vertaald iets als zomerwijn kunnen heten. Hier is gekozen voor zomerrood.

Het symbool van de stad is een toren, de Giralda. Kenmerkend voor deze toren is dat zowel de Katholieke stijl als de Moorse er in verenigd zijn (twee culturen die samen komen). Op het dak van de toren staat een mannetje van goud: de Giraldillo.

Een personificatie van Sevilla met Giraldillo ligt dus voor de hand.

Overal in het centrum, het hart van de stad, zie je het teken “no â¿ž do”. Dit is het logo van Sevilla. Het kringeltekeningetje moet een knoop voorstellen in het Spaans is dat een ‘madeja’. Dan staat er verkort “no madejado”, wat spreektaal is voor “No me ha dejado” en wordt vertaald met “Zij heeft mij niet verlaten”. Dit verwijst naar een stukje geschiedenis van Sevilla, waar een belangrijk man in moeilijkheden toch op de steun van Sevilla kon rekenen. Sevilla had hem niet verlaten.

Na een half jaar te hebben gewoond in deze prachtige stad heeft Sevilla een speciaal plekje in mijn hart. Het was geen liefde op het eerste gezicht, vermoedelijk door de ‘culture shock’, maar ik heb van deze stad en cultuur leren houden. Heel graag zou ik er nog eens terug gaan.