Utrecht de stad

Utrecht de stad

De stad is niet alleen

de Dom, de Oude Gracht

de middeleeuwse panden

of juist de Berekuil

het Jaarbeursplein

de rafelige randen.

Zij is wellicht het onbekende

meisje dat, het laatste blaadje

achterna, door rood

het Westplein oversteekt.

Zij is, wie weet, de doods-

benauwde kreet, de man

die groot gebaart, het wild

geraas van stinkende motoren

het carillon, nog net te horen

het loflied op Sint-Nicolaas

het blaadje dat wordt opgeraapt

de behouden aankomst –Allah-

zijdank – aan de overkant.

Misschien is de stad

metropool van de verbanden

dat wel het meest

het ongeziene

wat niemand eruit leest.

De ware stad

Misschien is alles andersom

en is de stad

niet het hemelreikende

Babylon maar de Dom

hangend als een pegel

aan het stadsplafond.

Wij onomkeerbaar ondersteboven

van geluk dansend tot de morgen-

zon brandt onder onze voeten,

moegesprongen berichten decoderend

uit de intercom, het oude carillon:

“Bewoners van het blauwe gat,

het sneeuwt weer Oude Gracht

vandaag, dus draag uw glazen

hemelhelm. Uit het koufront

verwachten wij de windkracht

van een ijle stem.”

Misschien is dat de ware stad;

het blowende Jeruzalem.

(noot: ‘Andersom’ is ook de naam

van een coffeeshop aan de Oude Gracht,

vlakbij de Dom)