Ephimenco / Een bezoek met een bijsmaak

Die Argentijnse president is een onbeholpen boer zonder manieren die de Nederlandse vorstin, tijdens haar officiële bezoek aan zijn land, publiekelijk heeft geschoffeerd. Foei! De weinig hoffelijke Nestor Kirchner liet Beatrix tot twee keer toe als een baksteen vallen en lapte het protocollaire gedoe aan zijn laars. Geen tijd voor een gezamenlijk bezoekje aan de rondreizende Anne Frank-tentoonstelling en ook geen zin om samen met de Oranjes naar een dansvoorstelling te gaan turen. Of is Kirchner een realo zonder franjes die het koninklijke bezoek op zijn juiste waarde heeft weten te schatten?

Dat wil zeggen een lange privé-vakantie vol Patagonische biefstukjes met de Zorreguieta’s, met verder een paar dagen verplichtingen ertussen om de schijn op te houden. Welke schijn? Die van betrokkenheid met de slachtoffers van de dictatuur van Videla, waarvan Beatrix de verschrikkingen nu pas goed lijkt te ontdekken. En wie weet, vindt El Presidente dat die bezoekende familie een tikkeltje besmet is met Jorge, die oud-medewerker van de slachter van Buenos Aires, hangend in de coulissen. Misschien was hij ook niet vergeten dat de Hollandse kroonprins in 2001 aan een brief van moordenaar Videla in de krant La Nacion refereerde om zijn aanstaande schoonpapa in bescherming te nemen. Dat Kirchner geen zin had in een avondje Anne Frank, het traditionele alibi van het Nederlandse schone geweten, is ook begrijpelijk. Of, om met Mies Bouhuys te spreken: Anne Frank ’een beetje misbruiken’ om risicoloze symboolpolitiek te bedrijven is niet echt netjes. Máxima en schoonfamilie, die toch gek zijn op hoofddoekjes, hadden bijvoorbeeld beter een ontmoeting met de Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo kunnen aanvragen. Hoe dan ook, aan het diner met koninklijke toespraak kon Kirchner kennelijk niet ontsnappen. Voor deze gelegenheid keek die zenuwachtige president niet bijster vrolijk. De speech van Bea hing ook van nietszeggendheden aan elkaar. Volgens de Nederlandse meegereisde journalisten ’hekelde de koningin de dictatuur’ of ’stelde de junta van Videla aan de kaak’. Niets is minder waar. Van de 1127 woorden waaruit haar tekst bestond, werden er maar 117 aan het onderwerp besteed. Deze korte paragraaf zonder diepgang had alle kenmerken van een obligate stijloefening. Met de twee volgende zinnen nam de speech zelfs de allures aan van een witwasoperatie: „In Nederland leefden velen intens mee met de moedige mannen en vrouwen die zich tegen de dictatuur verzetten. De sympathie met de vervolgden is in ons land onverminderd blijven bestaan.” Nederland is ook een beetje Beatrix maar persoonlijk heb ik de Oranjes nooit op enige vorm van sympathie of intens medeleven met de vervolgden in Argentinië kunnen betrappen. De hele aanloop naar het prinselijk huwelijk bewees juist het tegendeel.