Verbod op Manhunt is met kanon op mug schieten

Een pleidooi voor een verbod op sommige videogames is flauw. Ze stimuleren agressie niet maar kanaliseren die.

In zijn artikel over videogames en speciaal Manhunt 2 (Podium, 30 juni) trekt Wim Robben niet alleen onredelijke conclusies over geweld in games, maar er staan ook onjuistheden in.

Robben beweert dat mensen na het spelen van bepaalde videogames, en vooral het spel Manhunt 2, gewelddadig gedrag gaan vertonen. Het spel zou verboden moeten worden, zoals in Ierland, Engeland en Italië.

Ik ben gamer in hart en nieren en ondanks mijn minderjarigheid (zeventien jaren jong) speel ik regelmatig spellen die een leeftijdkeuring hebben van ’18 jaar en ouder’. Ben ik nu een slecht mens? Misschien, maar de waarheid is dat je zelfs als dertienjarige gemakkelijk videogames voor volwassenen meekrijgt. Dát is wellicht een punt waar in de Nederlandse winkels beter op gelet moet worden, maar om gewelddadige spellen als Manhunt 2 te verbieden lijkt mij niet de oplossing.

Zoals gezegd worden er allerlei conclusies getrokken in het artikel van Robben. Er zou uit 85 (!?) studies zijn gebleken dat bepaalde delen van de menselijke hersenen actiever worden na het spelen van gewelddadige games. Dat zouden de delen betreffen die iets met agressie te maken hebben. Wil dat zeggen dat iedereen die virtueel iemand doodschiet, deze plannen ook gaat maken ’in het echte leven’?

Ik kan me eigenlijk veel beter indenken dat als er enige agressie aanwezig is, je deze erg goed kwijt kan in een game. Zie het als een soort uitstapje, even weg en alles is toegestaan, waarna de behoefte aan gewelddadigheid merkbaar is afgenomen. Vaak wordt er na een gruwelijke moord een link naar een bepaald videogame gelegd, maar in hoeveel procent van de gevallen gaat het om een gezond, sociaal ontwikkeld persoon die alleen door het spelen van een spelletje agressief werd? Ik denk dat de oorzaak eerder bij het verleden van de dader, een moeilijke jeugd of andere persoonlijke problemen gezocht moet worden, in plaats van de schuld in de schoenen van de videogames te schuiven.

Een letterlijk citaat uit de tekst: „Games zonder geweld hebben minimale afzet”. Hieruit blijkt dat de schrijver weinig moeite heeft gedaan om zich te verdiepen in dit onderwerp. Elk jaar staan weer de familie-, filmlicentie- en partygames bovenaan de verkooplijsten. Het is zelden het geval dat een spel voor ’18-plus’’ bovenaan staat.

Raakt Robben regelmatig een spelcomputer aan, of baseert hij zijn kennis voor het grootste gedeelte op verhalen van anderen? Want de ontwikkeling van Manhunt 2, het spel waar het vooral om draait, is nog niet eens afgerond, en toch weet iedereen al dat het eindresultaat niet door de beugel kan. Het lijkt mij wel zo eerlijk om het eerst te spelen, grondig te bekijken en daarna pas conclusies te trekken.

De politiek kan zich wel met belangrijkere dingen bezighouden dan met computerspelletjes. Er zijn genoeg problemen die moeten worden opgelost. Dit is duidelijk een storm in een glas water, waarbij alleen de mensen die niet ’in het wereldje’ zitten hun stem laten horen. Een internationaal verbod komt er zeer waarschijnlijk niet en dus werkt al deze ophef ontzettend averechts. Allemaal gratis media-aandacht voor een spel waar anders 90 procent van de mensen die er nu wat over horen, nooit wat mee te maken krijgt.

De voorverkopen van het spel zijn ongelooflijk hoog, wat te danken is aan mensen die juist het tegenovergestelde willen bereiken. Good job!