smeets / Tere zieltjes kan je het best met flink staalwol bewerken

Het mist de lucht van doorgekookte spruitjes, maar er komt wel al een beetje walm onder de schaatsdeur door. Hebben we juist een betoverend snel weekeinde in Salt Lake City achter de rug of daar zijn de eerste Hoekse en Kabeljauwse twisten.

Er is iemand boos, de groep wijze mannen is bezig geweest en er heeft iemand iets vergeten te doen. Kortom: het schaatsen is begonnen.

Natasja Bruintjes weet nu hoe de rolverdeling binnen het schaatsen is. Het talent moest toezien hoe Marianne Timmer een lichte voorkeursbehandeling kreeg toen het ging om startbewijzen voor de 1000 meter van Calgary. Topsport is hard en vaak niet rechtvaardig.

Dat haar coach Peter Kolder zijn pupil in bescherming nam en haar direct naar huis stuurde vraagt om uitleg? Tere zieltjes kan je het best met flink staalwol bewerken in de topsport. De zachte hand werkt over het algemeen niet.

Dat Timmer, een vedette toch, voorkeur geniet, is logisch. Ze reed in de VS een beste tijd in de B-poule. Maar dat is het hem juist: ze reed de beste tijd. Dus moeten de andere, jonge en onervaren types niet piepen. Ze moeten harder rijden dan Timmer en dat blijkt, als het erop aankomt, niet gemakkelijk.

En dan is daar het bijna lachwekkende verhaal van de coach die zijn paspoort in de bagage stopte die via de autoweg van Salt Lake City naar Canada ging. Nou is de man in kwestie, Floor van Leeuwen, een minzaam mens en kan je hem zo’n fout makkelijk vergeven.

De wereld vergaat niet nu hij via allerlei trucs toch aan geldige reispapieren moet zien te komen, maar het zorgt wel voor reuring in die kleine wereld die langzaamaan weer een vaste plaats in ons sportbestel aan het verkrijgen is.

De zelfgemaakte soep staat op tafel en dat betekent dat we van dit soort verhalen over ons heen gaan krijgen: schaatsen begint zich te roeren. Met prestaties, maar ook met dit soort poppenkastverhalen.

Het Nederlandse schaatsen grossiert in potsierlijke struikelingen. Niet erg vervelend, maar wel typerend voor de sport en de mensen die er leiding aan geven. Soms moet ik buitenlandse collega’s uitleggen wat wij met schaatsen hebben en dan weet ik het eigenlijk wel, maar toch ook weer niet. „Het zit ons in het bloed,” stel ik dan, maar veel verder kom ik ook niet.

Verleden week werd ik gebeld vanuit België. Waarom wij een voor de Belgen belangrijke wielercross niet ’live’ uitzonden? De vraag werd op hoge poten gesteld. Ik was in den verre vreemde, maar probeerde het met „wij hebben dit weekend schaatsen”, waarop de collega zuchtend riposteerde dat hij het ging begrijpen: „Die zotheid begint dus weer, nondeju, jullie zijn weer een paar maanden van de leg”.

Schaatsen is onze nationale afwijking. Iedere hobbel of bobbel bij onze helden wordt (te) breed uitgelicht, iedere valpartij wordt dubbel geanalyseerd, iedere misslag vertraagd herhaald en daar bovenop krijgen we (geheel volgens de tijdgeest) ook iets voyeurachtig in hoe we naar die jongens en meisjes in die strakke pakken kijken.

Ging het in het verleden om tijden en klassementen, nu wordt het human interestverhaal belangrijker, of de impertinente vraagstelling: wie doet het met wie? Nog even en we krijgen er een schaatsroddelrubriek bij, keurig ingebed in een lange middaguitzending: Roddels on Ice met Wilma Nanninga als presentatrice.

De vraag is echter: willen we dat allemaal wel weten? Ik hoor Ard Schenk van grote afstand al brommen en weet dus het antwoord.