van loenen / Correspondenten

Als Berlijns correspondent in vaste dienst wist ik dat ik een geliefd doelwit was bij elke bezuinigingsronde. Hoe hard ik ook werkte, hoe zeer ik ook het land rondreisde van Augsburg naar Rostock en van Baden-Württemberg naar Nedersaksen om op hotelkamers avond aan avond door te tikken, altijd werd naar Berlijn gewezen als er wat te bezuinigen viel.

Eén keer kon ik daar wel begrip voor opbrengen. Dat was toen een zeker redactieraadslid opperde om Berlijn op te heffen als vast correspondentschap en in plaats daarvan drie freelancers aan te stellen in Londen, Berlijn en Parijs. Geschrokken belde ik mijn vaste connecties te Amsterdam. Daar hoorde ik al snel de geruststellende mededeling dat het redactieraadslid in kwestie niet zozeer een breed gedeeld gevoel ter redactie had verwoord, maar veeleer zijn eigen verlangen om naar Londen af te reizen. Ik hoefde nog niet voor mijn baan te vrezen.

Gelukkig lukte het jou alsnog naar Londen te komen, waar een mooi correspondentschap volgde. En tegen de tijd dat ik terugkwam naar Amsterdam, kwam jij ook terug uit Londen en werd bij Trouw manager multimedia.

Nu probeerde jij ons wijs te maken dat the Guardian de beste site heeft. Daar kon ik wel tegen inbrengen dat Spiegel.de echt beter is, en Welt.de trouwens ook, maar toen ook onze art director the Guardian ging bejubelen, heb ik het maar even opgegeven.

Bas, jammer dat je gaat, maar ook bij Dag kun je nog veel geld voor ons verdienen. Gewoon met ouderwets papier, want de totale oplage van PCM-kranten bepaalt wat wij betalen aan het ANP, en zo levert Dag ons nu al 30.000 euro korting per jaar op. We zullen het op een spaarrekening zetten om je zo snel mogelijk terug te kopen.