’Nieuws bedenken kan ik zelf ook wel’

Met het uitspreken van goede voornemens in de laatste aflevering van deze rubriek van 2006, heb ik me flink in de voet geschoten.

Om maar een voorbeeld te noemen: ik beloofde tijdig en correct te reageren op brieven en mails aan ons adres. Ik vond gisteren nog een onbeantwoorde brief van een lezer d.d. 17 november 2006. Mea maxima culpa.

Een tweede voorbeeld: ik zegde een krant zonder feitelijke fouten toe, maar wij hebben al vijf correcties moeten plaatsen. Zo hadden wij ten onrechte Rita Verdonk ex-minister genoemd, aartsbisschop Wielgus met kardinaal Glemp verwisseld en de Amerikaanse Senaat twee zetels teveel toebedeeld.

Ik houd vol dat je beter fouten kunt rechtzetten dan verzwijgen maar op de site verzuchtte een lezeres uit Groningen: ,,Ik word een beetje moe van die stroom van piepkleine rectificatietjes op de pagina binnenland als het kwaad op de voorpagina van een of meerdere dagen geleden al is geschied. Om nog maar te zwijgen van de artikelen waarin de geïnterviewde categorisch het door de journalist veronderstelde feit ontkent, maar waar het veronderstelde desondanks toch als kop en leidraad dient. Ik lees graag nieuws dat waar is, nieuws bedenken kan ik zelf ook wel.”

Ik kan me dat voorstellen, maar als wij inderdaad nieuws verzinnen, feiten brengen ondanks hardnekkige ontkenningen, dan denk ik dat ik het veel drukker zou krijgen met de lezerspost en wellicht ook vaker een advocaat zou moeten raadplegen. Valt het misschien toch mee?

Ik heb ons en de lezers ook op de proef gesteld met het voornemen kranten te maken zonder taal- en stijlfouten. Hoe dom dat was heeft een gepensioneerde leraar Nederlands uit Driebergen mij met pijnlijke voorbeelden nog eens goed duidelijk gemaakt . Interessant was overigens zijn bezwaar tegen het vermelden van voornamen van verdachten (Volkert van der G.) ,,Te intiem, te gezellig.” Ik begrijp het maar een voornaam geeft de lezer wel wat beter houvast.

De belofte om zowel de progressieve als de conservatievere lezers meer te behagen door lastige thema’s voortaan uit de weg te gaan, was ook ironisch bedoeld, maar leverde enkele serieuze reacties op. Een lezer vreest dat wij ons weer laten verdrinken in wat hij de ’postmoderne multiculturele soep’ noemt, terwijl volgens hem openheid naar andere religies en culturen slechts mogelijk is vanuit een sterke eigen culturele identiteit. Hij heeft alvast in zijn nieuwe agenda op 1 oktober genoteerd: ’Trouw opzeggen’. Gelukkig hebben we nog even de tijd om hem te proberen te behouden.

Ook had ik (niet veel minder ironisch) geschreven dat wij geen slecht nieuws meer zouden brengen en foto’s zouden weigeren die ouders en kinderen de eetlust zouden kunnen ontnemen. Prompt werd Saddam Hoessein opgehangen. Het afdrukken in de Verdieping (2 januari) van een grote, schimmige foto waarop te zien is hoe zijn beulen hem het touw om de nek leggen, heeft lezers geschokt. De wijze waarop Saddam aan zijn einde is gekomen, is schokkend, zelfs in de ogen van degenen die de doodstraf niet verwerpen. Het beeld maakt dat overtuigend duidelijk. Het is een onaangenaam document van historische waarde.

Een lezer uit Baarn noemde het ’een volkomen fout begin van 2007’. Tot zijn ergernis bleef niet alleen een reactie van de hoofdredactie uit, maar werd zijn brief ’verminkt’ in de krant geplaatst - veel van de kritiek op de redactie bleek geschrapt. En dat staat op gespannen voet met mijn laatste goede voornemen van twee weken geleden: de brieven van lezers zo snel en volledig mogelijk te plaatsen.

Alles overziende, mogen we blij zijn dat er nog 50 weken resten om er wat van te maken.