brief van de hoofdredactie / Soms kan televisie prachtig zijn

Vierhonderdduizend mensen volgden vorige week zaterdag het VVD-congres, dat direct werd uitgezonden door de NOS. Meer dan 1 miljoen mensen keken afgelopen dinsdag hoe Beatrix de troonrede uitsprak. En driehonderdduizend volgden de algemene beschouwingen die daar woensdag op volgden. Wie wilde nog iets zeggen over de kloof tussen politiek en burger?

Vorige week zaterdag zat ook ik aan de buis gekluisterd. En dat wil wat zeggen, want ik heb zaterdags genoeg andere dingen te doen (sporten, boodschappen doen, grasmaaien, bijpraten met Janneke en de meiden).

Televisie kijk ik ook op andere dagen nauwelijks. Je houdt zeeën van tijd over als je het ding uitlaat. En als je er toch voor gaat zitten, moet je na een paar uur concluderen dat je vooral naar reclameblokken hebt zitten kijken. Televisie is tijdrovend, saai en irritant.

Vorige week zaterdag was een uitzondering op die regel. Het begon bij mij nog wel met irritatie. Hier werd een partijcongres integraal uitgezonden door de publieke omroep. De NOS had kosten noch moeite gespaard en was met een batterij camera’s naar Veldhoven getrokken om die daar permanent te laten draaien.

En waarom? Omdat de VVD een opstandig lid van de kamerfractie de deur had gewezen. Een pikant politiek incident. En van de discussie die dat op het VVD-congres opriep had een kundig verslaggever een mooi item kunnen maken voor het journaal van zaterdag. Maar nee, met talrijke camera’s werd het hele VVD-congres bij de kijker over de schutting gegooid.

Hoe groot moet een gebeurtenis zijn wil je er een directe uitzending van zes uur aan wijden? Dit was nog maar een ruzie in een kamerfractie. Hoe groot ga je een uitzending maken als er werkelijk iets gebeurt? Dat was mijn eerste geïrriteerde gedachte. Lekker makkelijk, was de tweede, je haalt de journalist eruit, laat de camera draaien, en de kijker mag het verder zelf uitzoeken.

Op de krant zien wij onszelf als duiders van het nieuws. Met de komst van alle media die sneller gaan dan wij kunnen drukken, zijn wij van nieuwsbezorgers meer nieuwsduiders geworden. De feiten hebben mensen vaak uit andere bron al vernomen, maar wat betekenen ze?

Daarom drukken we in een week als deze niet de miljoenennota integraal af, maar haalt de parlementsredactie er de belangrijke punten uit, en voorziet die van commentaar.

Nee, dan het VVD-congres; in de tijd dat de eindeloze stoet sprekers aan de camera’s voorbijtrok, had ik het gras drie keer kunnen maaien. En Ferry Mingelen, die er voor de NOS was, had mij na afloop in vier minuten kunnen vertellen wat er nu eigenlijk was gebeurd.

Buiten proportie en on-journalistiek, waren dus mijn eerste gedachten. Maar wat een geweldige televisie werd dit. Zonder journalistieke regie had het alles van een koningsdrama. Met de jonge vorst Rutte die beurtelings werd verguisd en bejubeld. Met de dubbele bodem van Bolkestein (verliefd op Rita maar loyaal aan Mark) die de intrige de beslissende wending gaf met zijn oproep aan het volk zijn koning te volgen. En met de oude koning Wiegel die ontdekte dat zijn dagen van invloed aan het hof waren geteld.

Wij hebben zaterdag op de site en maandag in de krant het drama keurig samengevat en geduid. Ik heb dat allemaal gelezen, want ik wil weten hoe onze eigen Haagse kenners het koningsdrama hebben ervaren; zagen zij het net als ik? En ik wil de NOS niet aanraden voortaan ieder partijcongres integraal uit te zenden. Maar de lange, ruwe versie had ik in dit geval niet willen missen.