Kuitenbrouwer / Waarom moet ik een iPod kopen om mijn iTunes überhaupt te kunnen horen?

Onze Atlantische oversteek is nu een maand geleden en ik moet er misschien maar ’ns over ophouden, maar gelukkig reikt de actualiteit me een perfect excuus aan om er toch nog een keer op terug te komen. De Consumentenbond heeft Apple aangeklaagd wegens misleidende koppelverkoop en machtsmisbruik als online-verkoper van muziek. Elders in Europa lopen soortgelijke procedures en in Noorwegen werd iTunes vorig jaar al onwettig verklaard. Per dag worden ongeveer 3 miljoen songs via iTunes verkocht, ongeveer tachtig procent van de legale muziekmarkt, dus de positie van iTunes is inderdaad aanzienlijk, maar een dominante marktpartij beschuldigen van machtsmisbruik is net zoiets als een reus verwijten dat hij voor zichzelf een extra groot stuk taart afsnijdt. ’Maar ibén toch ook veel groter!?’ roept de reus, en daar zit natuurlijk wel wat in.

Dat verwijt van misleidende koppelverkoop snijdt wél enig hout, daar kan ik als iPod-bezitter, houder van een iTunes account en zeezeiler (kijk!) van meepraten.

Het idee achter iTunes is eenvoudig: hoe aantrekkelijker je het maakt om muziek legaal te downloaden, hoe eerder mensen de Kazaa’s en Gnutella’s de rug toekeren. Als brave Hein, principieel tegenstander van kunstroof en gemaksdier vorm ik de ideale prospect, zoals dat in marketingtaal heet. Of zeg maar prooi, dacht ik op een gegeven moment. Want Apple schermt z’n muziek niet alleen af tegen ongeoorloofd kopiëren, maar ook tegen mp3-spelers van andere merken. Dat eerste is redelijk, door reproductie te bemoeilijken (vraag me niet hoe het mogelijk is maar een iTune-track kun je maximaal 5 keer kopiëren) hou je de prijs laag, maar waarom moet ik in hemelsnaam een iPod kopen om die muziek überhaupt te kunnen horen? Dat is net zoiets als dat je alleen Talpa kunt kijken op een Talpa-tv. (Vendor lock-in, heet dat in vaktaal.)

Op mijn Nokia kun je ook mp3’s afspelen, dat wil ik ook graag, als ik ga joggen bijvoorbeeld, dan kan ik de iPod thuislaten. Maar mijn zojuist officieel bij iTunes aangeschafte cd van Yusuf Islam (aka Cat Stevens) kan ik er niet op afspelen.

Voor onze zeilreis (daar is-ie) had ik mijn iPod meegenomen. Plus, op een draagbare harde schijf, mijn iTunes ’bibliotheek’, inclusief een flink stel nieuw aangeschafte albums om onderweg te beluisteren. Niet één ervan heb ik kunnen draaien! Omdat de scheeps-pc ’niet geautoriseerd’ was. Het synchroniseren van mijn iPod kon dus ook niet. De bibliotheek ordenen, doublures opruimen, tags bijwerken en playlists maken en dan de zaak opnieuw synchroniseren met m’n iPod, echt een klusje voor tijdens zo’n reis - onmogelijk. Er waren nog twee iPods aan boord. Muziek uitwisselen? Onmogelijk. Voor vrienden brandde ik een cd van een bij iTunes gekocht album. De volgende dag belden ze.

’Mogen we misschien jouw iTunes-accountnaam?’

’Hoezo?’

’Ja, daar vraagt-ie om.’

Zo geef je de consument alleen maar een excuus om het weer met Limewire en Gnutella te gaan doen.