UCP is te eenzijdig pro-Palestijns om evenwichtige bijdrage te kunnen leveren

Mede namens de kerken in Nederland gingen United Civilians for Peace (UCP) naar Israël en de Palestijnse gebieden en deden verslag.

Op zich een prima idee: met eigen ogen zien wat er gebeurt en wie er verdrukt wordt. In UCP zaten Kerkinactie en Icco van protestantse zijde, het katholieke Pax Christi en Cordaid, en verder Oxfam Novib.

Kerkinactie, de grootste partner, heeft nu het lidmaatschap van UCP beëindigd. Vooral uit de Protestantse Kerk in Nederland klonk al jaren gemor over de koers van UCP.

Inderdaad droegen de missies niet steeds bij tot een evenwichtige benadering van het Midden-Oostenconflict. UCP erkent dat het een ’pro-Palestijns imago’ heeft. Feit is dat UCP’er en ex-premier Van Agt opriep tot een boycot van Israël en dat het UCP zich aanvankelijk heeft ingelaten met Gretta Duisenberg, die de bezetting van de Palestijnse gebieden ooit vergeleek met de nazi-bezetting van Nederland.

Voor alle duidelijkheid: kritiek op het beleid van Israël mag worden geuit, als het nodig is hard. Je zult maar Palestijn zijn aan de verkeerde kant van de muur ofwel het veiligheidshek. Maar UCP bleek wel steeds blind voor de bestaansreden van die barrière: sinds die er is worden veel minder aanslagen gepleegd op Israëlische burgers. Ook misten de UCP’ers gevoel voor de ernst van het islamitisch antisemitisme, meestal iets politiek correcter verpakt als antizionisme.

De Protestantse Kerk heeft een kerkorde waarin ze getuigt van ’onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël’. Wat dat precies betekent weet niemand. Gaat het om verbondenheid met alle mensen met een Israëlisch paspoort, of met alle joden, of met zionistische kolonisten? Hoe vaag ook, het besef waaruit dit voorkomt, is juist. Met Israël zijn christenen verbonden, omdat het christendom is geënt op het jodendom. Vervolgens is na eeuwen van, veelal christelijk gemotiveerd, antisemitisme een emigratie van joden naar Israël op gang gekomen. Alle reden voor christenen om zich verbonden te weten met Israël. Vanuit UCP-kringen komt wel de roep om die ’onopgeefbare verbondenheid’ te schrappen. Die roep miskent de wortels van het christendom.

Wel is het zaak dat de Protestantse Kerk zich niet, nu zij uit het UCP is gestapt, van de weeromstuit in de armen van de kritiekloze liefhebbers van Israël uit christelijk-rechtse hoek laat drijven. Het beste is zich eerst eens te bezinnen op de betekenis van die ’onopgeefbare verbondenheid’.