EU-lidstaten moeten werk maken van de milieuambities die Brussel heeft gesteld

Europa moet in 2020 zijn uitstoot van broeikasgassen met 20 procent hebben verminderd, aldus het plan dat de Europese Commissie gisteren presenteerde. De ambitie is er, en geen dag te vroeg.

Gevoel voor timing kan Brussel niet ontzegd worden. Klimaatverandering begint voet aan de grond te krijgen in de publieke opinie. Geholpen door bevlogen sprekers en filmmakers uit een groot land dat nog naar hartelust broeikasgassen uitstoot. Geholpen door een winter die zo zacht is dat zelfs de voorzichtigste weerman het woord broeikas in de mond neemt. En misschien nog om een dozijn andere redenen, maar het klimaat is onderwerp van gesprek.

Mensen maken zich zorgen, of er nog een Elfstedentocht zal komen, of ze droge voeten zullen houden, of de plek waar ze wonen leefbaar zal blijven, of hun land niet in een woestijn zal veranderen. En in delen van Europa vragen mensen zich af of ze, als straks de winter echt komt, nog Russische olie kunnen stoken. Want alweer leidde gekrakeel op Europa's oostflank tot het sluiten van aanvoerleidingen.

We zijn verslaafd aan een goedje waarvan we zelf te weinig hebben, dat we van ver moeten halen, en waarvan de consumptie ons leefklimaat verpest. Dat is geen nieuws; aan die verslaving lijden we al een eeuw. Maar de symptomen zijn meer dan ooit voelbaar: afhankelijkheid, politieke en economische spanningen, en onmiskenbare milieuschade.

Een goed moment om te roepen dat het roer om moet. De afspraken die eerder in Kyoto werden gemaakt over de beperking van de uitstoot van broeikasgassen hebben Europa al in de goede richting geduwd. Maar anderen, met name de VS, volgden niet. Het Europese bedrijfsleven begon te klagen over concurrentievervalsing en wilde een eind aan de Europese alleengang. Het is goed dat de Europese Commissie niet toegeeft aan die druk, maar de ambities juist verhoogt. Maar het zijn nog maar ambities. Ze vragen een radicale vermindering van het energiegebruik, een duidelijke keuze voor duurzame bronnen, en wellicht kernenergie. Maar vooral een vasthoudende en duidelijke overheid. Aan dat laatste heeft het ontbroken in Nederland, waar stimuleringsmaatregelen voor duurzame energie wegens succes werden beëindigd. Het is nu aan de lidstaten om werk te maken van de ambities die Brussel heeft gesteld. Laten zij niet, uit angst voor kiezer of economisch verlies, daarop afdingen.