Zelfmoord

Mensen vragen mij vaak: hoe krijg je het voor elkaar om steeds weer een column te verzinnen over iets wat met schrijven te maken heeft? Dat is niet moeilijk, dat is nooit moeilijk als een onderwerp je hart heeft.

Veel moeilijker is het om te zwijgen over alle andere onderwerpen die me geraakt hebben. Wat ik dan doe, is proberen om daar een schrijfdraai aan te geven.

Zoals nu de column van Bert Keizer (Trouw, 27 januari), over oude mensen die dood willen, omdat "het mooi is geweest". Een ongezellig gebied, noemt Keizer het onderwerp. En voor hij verdergaat, wil hij eerst afscheid nemen van de wereldvreemde gospelsingers met geëxalteerde liederen in de trant van: waarom geen liefde bieden in plaats van een zelfmoordpil? Om zulke dwaalgasten te genezen heeft Keizer wel een remedie. Neem zo'n levensmoede bejaarde mee naar huis en zorg ervoor dat hij weer zin krijgt in het leven. Ha! Dat zal ze leren!

Maar is dat niet juist het enige antwoord op levensmoeheid? Is dat niet waarom ziekten, handicaps, levensmoeheid èn ouderdom überhaupt bestaan, om ons tot medemenselijkheid te dwingen? Angsthazen zingen met Pete Townsend hope I die before I get old. Ik denk – met Jung - dat de dood niet het einde is, maar de bestemming. Dat we mensen moeten bijstaan in hun voorbereiding daarop, in plaats van ze te verzoeken op te rotten met hun hinderlijke levensmoeheid.

Dan nu de schrijfdraai. Pas hoorde ik van een collega hoe schitterend het is om met een groep bejaarden aan 'autobiografisch schrijven' te doen. Voor het eerst beleven de cursisten hoe het is, als je verhaal gehoord wordt. Gelezen. Belangrijk gevonden. Harten, ogen, monden gaan open. Het verleden herleeft, nieuwe inzichten breken door, lotgenoten vinden elkaar, oud zeer krijgt eindelijk een plek.

In die klas heeft niemand een zelfmoordpil nodig.