Van Velzen / De leerzame taboes van BNN

Barts Neverending Network (het voormalige Bart News Network) doet het goed. De jongerenomroep heeft de rol van Veronica meer dan alleen overgenomen.

De ambities van BNN gaan namelijk verder dan die van de ooit springlevende, maar nu schijndode ex-piratenzender. Dat was toch voornamelijk een hoop geschreeuw en weinig wol. Je vraagt je wel eens af hoe ze de eindjes tegenwoordig aan elkaar knopen bij Veronica (marktaandeel rond de 3 procent). Met een programmering die zelden gevoelens oproept van verheuging. Tenzij je gek bent op funny video’s en politieachtervolgingen.

De royale oplage van de Veronica-gids kan toch ook niet eeuwig als drijvende kracht dienst blijven doen, zou je zeggen.

Nee, dan BNN. Daar durven ze te vallen. Waarschijnlijk in de wetenschap dat wie valt ook meestal weer opstaat. Dat onderuit gaan gebeurt dan met een al te vergezochte of nutteloze benadering van zaken (Lijst Nul) of door amateurtoneel met humor te verwarren (De Lama’s).

Maar vlak ze niet uit, de jonge honden van BNN. Het kan zomaar gebeuren dat de toneelspeler uit De Lama’s de geest krijgt en ineens een prachtig programma voor zijn rekening neemt.

’Je zal het maar hebben’ is zo’n programma en Lama Ruben Nicolaï de presenterende wederopstanding. In een elfdelige serie gaat hij in gesprek met jonge mensen die op een of andere manier ziek zijn of een afwijking hebben. Mensen zoals Ester, die haar leven fors bemoeilijkt ziet, doordat ze manisch depressief is. Extreme stemmingswisselingen deden haar de ene keer geloven dat ze God was en brachten haar in andere periodes tot wanhoop en levensmoeheid. Je zal het inderdaad maar hebben, dat je – zoals Ester – vrouwen op straat ziet die tandenborstels uitlaten in plaats van de hond.

Zo te zien had ze het inmiddels aardig onder controle, of zoals ze zelf zei: ,,Ik ken mijn vijand”.

Nicolaï draait in het programma niet om de hete brij heen en vraagt precies wat ook in ieder ander opkomt die te maken krijgt met de mensen die hij opzoekt. Toen de autistische Otto strak voor zich uit kijkend en vlekkeloos formulerend zijn ziektebeeld in kaart had gebracht, zei Nicolaï: ,,Waar kijk jij de hele tijd naar?” En toen de man even later een kort vreugdesprongetje maakte (zoals autisten dat wel eens doen), was het: ,,Wat deed je nou?” Relevante vragen waar keurige antwoorden op volgden. En als de antwoorden niet voldeden dan was er een huisarts ingehuurd om de zaak nog eens goed op een rij te zetten. Een puur voorlichtingsprogramma dus, met ruimte voor het fascinerende van de menselijke geest. En het menselijk lichaam, want we zagen ook hoe Femke langzaam Maarten wordt. Zijn borsten zijn er al af. Haar penis is in bestelling.