Ephimenco / Zwaarmoedigheid

Als ik de aanvang van mijn eigen moderne tijdperk moet situeren dan loop ik even terug naar het prille begin van de jaren zestig. De revolutie der apparaten stormde de huiselijke kring binnen en marcheerde met veel bombarie over de oude gewoontes van het gezin.

De eerste auto van mijn vader, een zwarte Panhard met zijn ovaalvormige design. Die enorme ijskast van het merk Frimatic, zo knaloranje dat hij me aan een zuurstok deed denken. En die kleine zwart-wittelevisie die razendsnel en tot het diepe spijt van mijn ouders hun huis in een buurtbioscoop veranderde. Allemaal werden die nieuwe dingen bijna tegelijk aangeschaft, wat de afgunst van de buren tot ongekende hoogte deed stijgen. Met de komst van deze machines van plezier werd de moderniteit feestelijk ingeluid. Het nieuwe comfort en het grenzeloze geluk binnen handbereik. Mijn leven moest nog beginnen en de toekomst was er een van riante perspectieven. Niemand in die tijd die iets over broeikaseffect en een gat in de ozonlaag had gehoord. Niemand die toen van CO2-emissie in billion metric tons ooit had vernomen. De veel belovende toekomst is van een ongelooflijk korte duur geweest. Vandaag, bijna een halve eeuw later, zit ik op mijn zwaarmoedigheid te kauwen in een werkkamer die volgestouwd is met elektronische apparaten. Sommige oude computers staan op de grond in afwachting van een bypass van hun harde schijf. Het lijkt hier op een olifantenkerkhof. Als ik naar buiten kijk, zie ik de deprimerende vloeibaarheid van de singel die al jaren niet meer winterhard wil worden. Mea culpa, ik heb even hard als de rest aan die krankzinnige apriltemperaturen midden in januari gewerkt. En een zeurende stem in mij zegt dat het veel te laat is en geen hoop meer bestaat. Tegen de aangekondigde ramp zal geen spaarlampje en roetfilter meer helpen. Je kunt je altijd aan Kyoto vastklampen, als een drenkeling aan zijn boei, maar wat is nou 5 procent minder aan CO2-emissie als het totaal van die uitstoot in 2025 al op 38,790 miljard ton wordt geschat, wat een toename van 81 procent betekent ten opzichte van 1990? Laten we nou eens niet meer in termen van CO2 en klimaatverandering spreken en eindelijk de enige factor aan de kaak stellen die onze collectieve suïcide mogelijk heeft gemaakt. In 1960, jaar van de knaloranje ijskast, bedroeg de wereldbevolking nog geen drie miljard mensen. Over 43 jaar, volgens de modellen van de VN, zullen we met z’n 9,1 miljard zijn. Een toename van 40 procent vergeleken met vandaag. En voor wie gelijk van de dichtstbijzijnde brug wil springen: bij ongewijzigde demografie telt de aarde 36 miljard mensen in het jaar 2300. Je kunt zoveel spaarlampjes ophangen als je wilt, je kunt een revolutionair mondiaal energie- en milieubeleid voeren, maar zonder het drastisch beperken van het aantal geboortes is de ramp onafwendbaar. Maar hoe bereik je bijvoorbeeld met foldertjes de wanhopige en ongeletterde bewoners van het Afrikaanse continent die de komende jaren massaal in zee zullen verdrinken? De Afrikaanse bevolking zal in 2050 met 114 procent zijn toegenomen, van 906 miljoen in 2005 naar bijna 2 miljard in 2050 (VN-cijfers). Een absoluut wereldrecord. Ach, wat een zeurkous is die columnist toch.