Huygen / Onze studenten worden uitgeloot, terwijl Arabische studenten hier medicijnen komen studeren.

Voor aankomende studenten is het vaak rampzalig als ze worden uitgeloot voor de studie medicijnen. Zij zien de artsenij als een roeping en kunnen hun droom niet verwezenlijken. Door factoren waar ze geen enkele invloed op kunnen uitoefenen. De loterij geeft hen eenvoudigweg een niet. Ik ken een uitstekende studente die drie keer werd uitgeloot. Ten einde raad deed ze een andere studie. Haar hele leven hield ze spijt. Wie weet wat voor fantastische arts we hierdoor misliepen.

Mijn verbazing is groot dat er nu 560 studenten uit Saoedi-Arabië hier medicijnen komen studeren. Zij betalen hier veel geld voor, dat wel. Ze zijn niet langer welkom in Engeland, vanwege de terreurdreiging. Daarom komen ze naar Maastricht en Groningen, waar onze universiteiten het geld met open armen ontvangen. Wat een ongelijkheid. Veel uitgelote landgenoten zouden de studie dolgraag uit eigen zak betalen. Maar zij mogen niet.

Ik heb er geen bezwaar tegen dat buitenlanders hier tot arts worden opgeleid. Maar het is onjuist om landgenoten uit de opleiding te weren. Als ware kruideniers tellen wij hier precies hoeveel artsen we in de toekomst nodig denken te hebben. Méér studenten opleiden dan de telling aangeeft vinden wij zonde van het geld. De studie is immers duur. Maar wij kunnen de toekomst niet voorspellen. We weten niet precies hoeveel zorg later nodig is, en of de artsen voltijds dan wel deeltijd gaan werken. Trouwens, als geldgebrek de reden is, waarom mogen onze studenten het dan niet zelf betalen? Bijvoorbeeld met een lening? Dan staan ze op gelijke voet met de Saoediërs. Nu zouden ze eerst de Saoedische nationaliteit moeten verwerven om dan alsnog toegelaten te worden.

Méér artsen opleiden dan de telling aangeeft, bevordert een gezonde concurrentie. Voor patiënten betekent dat een betere dienstverlening en lagere kosten. Want hoe minder artsen er zijn, hoe hoger hun salaris. Volgens onderzoeken behoort het salaris van onze artsen tot de hoogste ter wereld. Dat artsen schaars zijn, merken patiënten ook aan de wachtlijsten. Zelfs op dringende hulp, bijvoorbeeld bij kanker, moeten zij soms lang wachten. Psychisch is dat zwaar. Nog afgezien van de vraag of de ziekte hierdoor erger wordt. Aan huisartsen dreigt een groot tekort. Ook tandartsen zijn er te weinig. Wie verhuist moet maar hopen dat hij een nieuwe tandarts kan bemachtigen. De goede tandartsen, aanbevolen door bekenden, zitten steevast vol. Als de patiënt geluk heeft, kan hij uitwijken naar iemand met onbekende reputatie. Als er méér artsen zouden zijn, zou innovatieve dienstverlening ook beter van de grond komen. Tijdens een vakantie in Lunteren merkte ik dat de service voor dieren heel wat groter is dan die voor mensen. Voor de behandeling van een brandwond in het weekend moest een lange reis worden afgelegd naar een verre huisartsenpost. De hond, die laat in de avond zwaar werd toegetakeld door een bouvier, kon onmiddellijk in het dorp door de dierenarts behandeld worden. Medicijnen werden bijgeleverd.

Méér artsen zorgt ook voor een betere selectie. Dat is beter voor de arts en voor de patiënt. Want niet iedereen die afstudeert, is ook geschikt voor het vak. Patiënten en ziekenhuizen kunnen dan kiezen tussen artsen. Doen ze het niet goed, dan hebben ze te weinig werk en moeten ze omzien naar een andere functie. Zoiets zien we bijvoorbeeld ook bij de rechtenstudie. Talloze juristen willen advocaat worden. Maar alleen de beste komen in aanmerking. Selectie bevordert de kwaliteit. Schaarste niet.

Kortom, het wordt tijd dat de numerus clausus voor de studie medicijnen wordt beëindigd. Dan kunnen jonge mensen alsnog het beroep van hun keuze uitoefenen. Bij meer artsen krijgen we een betere en goedkopere gezondheidszorg. Bovendien worden landgenoten dan niet langer achtergesteld op buitenlanders met een dikke portemonnee.