Moderne manieren 27/01/07

Beste Beatrijs, Ik heb drie kinderen en woon in een volksbuurt. Een klasgenoot van mijn zoontje (zes jaar) woont ook in de straat en belt regelmatig aan om binnen te mogen spelen. Het is echt een straatjochie: een grappig, blond koppie met een altijd zwarte snoet en stralende, ondeugende ogen.

Meestal loods ik hem eerst naar de keuken waar hij goedmoedig zijn handjes en gezicht laat boenen en daarna gaat hij samen met mijn zoontje lekker met lego, treintjes en autootjes spelen. Met goedkeuring van zijn moeder stuur ik hem zonder pardon het huis uit, als hij ondanks mijn waarschuwing toch straatmanieren bezigt (die heeft hij in overvloed) en het moet gezegd: hij gedraagt zich werkelijk voorbeeldig. Maar de laatste tijd gaat mij iets steeds meer dwars zitten: hij stinkt. En niet zomaar een beetje: als hij weg is, blijft de lucht nog uren hangen. Ik zie er steeds meer tegenop zie om hem binnen te laten. Mijn moeder die een dag in de week oppast zegt: ’Dan loods je hem toch voortaan via de douche naar binnen?’ Mijn vrienden raden me af om zijn moeder aan te spreken. Wat kan ik doen?

Buurjongetje stinkt

Beste Buurjongetje,

Lichaamsgeur is een afschuwelijke sociale handicap en een groot taboe. Bijna iedereen deinst ervoor terug om het onderwerp aan te snijden. Maar als niemand wat zegt, zal dit jongetje op den duur gemeden en gepest worden op school en ook op straat trouwens. Tegen de tijd dat hij erachter komt wat er met hem aan de hand is, heeft hij zoveel deuken opgelopen en is hij zo wantrouwend geworden ten opzichte van de medemens dat het wel eens verkeerd met hem zou kunnen aflopen. Kinderen die gemeden en gepest worden, trekken zich in zichzelf terug of worden agressief. Wie weet kunt u dit voorkomen, dus toon moed en laat hem niet in de steek! Ga naar die moeder toe en bespreek uw zorgen. Vermijd het woord ’stinken’, spreek over ’doordringende lichaamsgeur’ en over ’ongewassen kleren’. Want waarschijnlijk zijn er twee dingen aan de hand. Niet alleen gaat uw buurjongetje te weinig in bad, maar hij draagt te lang dezelfde ongewassen kleren. Zeg dat u bang bent dat hij gepest gaat worden, omdat hij zo’n rare, muffe, ongewassen geur verspreidt. En dat u dat zo erg zou vinden, omdat u hem zo’n leuk kind vindt (veel complimenten zijn hier op z’n plaats). De boodschap moet gevat zijn in een toon van betrokkenheid, sympathie en waarschuwing. Als u het voorzichtig, vriendelijk, maar wel serieus brengt (plus alle adviezen hoe dit eenvoudig in rechte banen valt te leiden door betere hygiëne), denk ik niet dat zijn moeder boos wordt. Zij wil het beste voor haar kind, u wilt dat ook. Zij zal gaan nadenken over wat u gezegd hebt.

Als ze toch verontwaardigd roept waar u zich mee bemoeit, dan hebt u het in ieder geval geprobeerd. Wanneer het kind later alsnog bij u aanbelt, volg dan de raad van uw moeder: zet hem voor het spelen onder de douche en trek hem daarna schone kleren van uw zoontje aan.

Beste Beatrijs,

Onlangs overleed de moeder van onze buurman. Mijn man en ik kregen een rouwkaart in de bus. Zij was al geruime tijd kwakkelend en heeft uiteindelijk een mooie leeftijd van 86 bereikt. Met onze buren hebben wij een vriendelijke verstandhouding. We maken praatjes op de stoep, lenen kopjes suiker en verzorgen de plantjes als de een op vakantie gaat. Maar van vriendschap is geen sprake. Ik zit enigszins in mijn maag met deze annonce. Dien ik in de pen te klimmen en een kaartje te schrijven vol platitudes? Ik kende de overleden vrouw totaal niet. Moet ik bij de buurman aanbellen en mondeling mijn condoleances aanbieden? Lijkt me overdreven. Er kunnen weken voorbijgaan voor ik deze buurman weer zie. Moet ik dan maar wachten tot ik hem toevallig op straat tegenkom? Waarom sturen mensen annonces aan relatief onbekenden? Is men verplicht om erop te reageren? Of kan men de aankondiging voor kennisgeving aannemen?

Hoe te reageren?

Beste Hoe te,

Ja, een reactie op een overlijdensbericht wordt inderdaad wel vereist. Als u tenminste een persoonlijk geadresseerde rouwkaart in de brievenbus hebt gekregen (ik heb het niet over toevallig een rouwadvertentie in de krant lezen). Maar dat kan heel minimaal, hoor. Langsgaan en mondeling condoleren hoeft zeker niet. Het beste is een kaartje terugsturen en dan niet met een hele tekst vol platitudes, maar gewoon een paar regels. Iets in de trant van: ’Gecondoleerd met het verlies van je moeder. We wensen jullie sterkte in de komende periode’. Het hoeft echt maar heel kort. Dat is beter dan te wachten tot u hem weer eens tegenkomt, want dat is afhankelijk van het toeval en kan lang duren.

Waarom sturen mensen annonces aan relatief onbekenden? In dit geval omdat de buurman eerder met u over haar gesproken heeft. Kennelijk wist u dat ze kwakkelde, en misschien wilde de buurman de pijnlijke situatie voorkomen dat u over een paar weken (als u elkaar weer eens trof op de stoep) zou vragen: ’En, hoe is het met je moeder?’

Beste Beatrijs,

Sinds twee jaar heb ik een lieve vriend, die veel van mij houdt. Er is één probleem: als hij bij me is, zit hij de hele dag aan mij (aan mijn borsten). Soms benauwt het mij gewoon en word ik angstig van binnen. Als hij een weekend bij mij is geweest, ben ik blij dat hij zondag weer weg is. Terwijl hij zo lief en behulpzaam is. Ik ben bang omdat hij alleen maar aan mij denkt, niks zelf meer onderneemt en mij de hele dag vasthoudt, vooral mijn borsten. Wat kan ik doen? Ik wil hem aan de ene kant niet kwijt, maar als hij er is, verlang ik naar rust.

Grijpgrage vriend

Beste Grijpgrage,

Ik neem aan dat u uw vriend wel eens gevraagd hebt om een beetje te dimmen met het geflikflooi. Of dat u andere tekens van korzeligheid hebt uitgezonden. Maar hij voelt dat niet aan of hij trekt zich niets aan van uw gebrek aan enthousiasme. Dan blijft er maar een oplossing over: u moet van deze vriend af. Dit is geen gezonde relatie. Een man die niets zelf onderneemt en de hele dag z’n handen niet thuis kan houden is een kwelling. U schrijft nota bene: ’ik ben blij als hij weer weg is’! Doe uzelf een plezier en zeg tegen hem de volgende keer als hij weggaat, dat hij maar helemaal weg moet blijven, want dat u niet gelukkig met hem bent. Hij is overduidelijk niet de ware. De ware is iemand met wie je blij bent als hij komt en droevig als hij gaat. Bij u ligt dit net andersom. Geef hem de bons!