Osdorp probleemwijk? Zal best (opinie)

Vrijdagavond, lijn 1, Amsterdam-Osdorp, probleemwijk. Stampvol, natte jassen, en ik (Nederlands, 45, vrouw) in het gangpad met een kattenmand. Meisje naast me, 18 of zo, Nederlands met Amsterdams-Marokkaans accent.

Na het obligate ’zit-daar-in-is-ie-ziek?’, zeg ik tegen haar: Sorry hoor, maar laat me maar even, ik word zó wagenziek.

Ik concentreer me op diep ademhalen, maar hoor haar achter me roepen: „Hé man, sta eens op, sta dan op, man!” O, zo doe je dat? En dan hoor ik: „Mevrouw, mevrouw met je mandje, kom maar, ik heb een stoel voor je geregeld.”

Ik beland naast een man van een jaar of dertig; Marokkaans, modern, doorgeleerd, nog wel wat taalproblemen. „Kat ziek?” Nee, konijn. „O konijn.... lekker!” Ik: Nee, niet lekker... leuk! Hij: „O ja, sorry, leuk ... maar ook lekker!” Big smile.

Bij het weggaan vraagt hij: „Hoe heet het konijn eigenlijk?” Alma. „O, dat is weer eens wat anders dan Fatima!” Big smile.

Terugweg. Ik nog misselijker, heb niet eens door of ik naast iemand zit. Na een tijdje hoor ik: „Mevrouw, is echt?” Ja, is echt. Ik kijk opzij: man, vermoedelijk Algerijns, beetje smoezelig, oogjes onder de invloed, maar heel vriendelijk.

Ik doe het mandje open en Alma, die best van tramreizen houdt, steekt haar grote hoofd inclusief oren, naar buiten. Man wil meteen aaien, Alma duikt schielijk weg en verdwijnt weer in mandje. „O, sorry! Mag niet aanraken, sorry!”

Ik vertel dat hij haar wel mag aaien, maar dat hij dat eerst even aan haar moet vragen.

„???” Ik doe het hem voor en hij doet het mij na. En Alma speelt haar rol van integratiekonijn voorbeeldig. Man blij, ik blij. Ik nodig hem uit haar op haar schouders en rug te aaien, dat vindt ze fijn. Aarzelend – en moedig – verdwijnt zijn hand, over haar kop en over haar oren, het mandje in.

Ik moet eruit. Als ik in het gangpad wacht, roept hij me terug: „Mevrouw, ik proberen niet meer konijn opeten!”

Vrijdagavond, lijn 1, Amsterdam-Osdorp, probleemwijk. Zal best.

Els van der Veen is lezeres te Amsterdam