Ephimenco / Broedermoord

Tussen 25 januari en gisteren zijn minstens vierendertig Palestijnen door geweld omgekomen. Vierendertig doden in net zes dagen. Soms ging het om kinderen die per ongeluk in een regen van verdwaalde kogels terechtkwamen.

Dus niet zoals afgelopen december, toen drie slachtoffertjes op weg naar school doelbewust met kogels werden doorzeefd om hun (beter beschermde) vader te straffen. Dit ongekende bloedbad werd niet door helikopters, tanks of geweren van Israëlische makelij veroorzaakt. Niet door vuurgevechten bij checkpoints of langs ’de muur’ die Israël moet beschermen. Het bloed vloeide midden in Gaza, waar geen enkele Israëliër viel te bekennen. Het is het resultaat van de groeiende haat van Palestijnen jegens andere Palestijnen. Wrok van bestuurders onderling die niets beter weten te doen dan het vuur te laten spreken en dood en verderf te zaaien, wanneer een conflict opgelost moet worden. Arme bevolking die met zulke leiders wordt opgezadeld. Leiders die overigens wel door haar zijn gekozen. Het ene kamp is door en door corrupt en heeft zich jarenlang over de ruggen van de burgers beschamend verrijkt. Het andere bestaat uit religieuze fanatici die alleen bij geweld zweren.

Het wordt steeds moeilijker om onbevangen partij voor de onderdrukten te kiezen. Voor Palestijnen die door Israël in een economisch braakliggend terrein worden gehouden, met weinig tot geen bewegingsvrijheid. Je hoofd zegt dat je toch het disproportionele geweld moet blijven veroordelen dat Israël regelmatig met zijn militaire acties gebruikt. Dat geweld en onderdrukking deze democratische staat onwaardig zijn. Maar in je hart vloeit de sympathie voor de Palestijnse zaak steeds sneller weg. Je kunt natuurlijk van vrede blijven dromen. Maar hoe zou Israël vrede kunnen sluiten met een vijand die niet alleen dat land zegt te willen vernietigen, maar die ook in een dodelijke strijd met zichzelf is verwikkeld? Een bestuur dat alleen anarchie, chaos en zelfmoordenaars voortbrengt. Hoe leefbaar zou een zelfstandig Palestina zijn waar men elkaar het licht in de ogen niet gunt? En terwijl de facties elkaar naar de strot vliegen, blijven ze hun engelen des doods met bommengordels naar Israëlische bakkerijen en restaurants sturen. Het is intussen wel stil op al die sites en bij al die organisaties en groepjes die het anti-Israël-gevoel levend proberen te houden. Geen petities, geen manifest, geen actiegroepen en zeker geen demonstraties op de Dam om op te roepen tot de onmiddellijke stopzetting van deze barbaarse broedermoord.

Gisteren vond ik op de site van senator Meulenbelt, die zeer begaand is met het lot van onderdrukten in het algemeen en die uit Gaza in het bijzonder, praktisch niets hierover. Wel dezelfde tunnelvisie die met foto’s van vluchtende Palestijnen uit 1948 (!) rijk werd geïllustreerd. Een half woord voor de Israëlische doden van de aanslag in Eilat gevolgd door een litanie vol medelij voor de zelfmoordenaar. En natuurlijk de terugkerende kreet dat Joden geen slachtoffers maar daders zijn. Wellicht. Maar voorlopig zit Gaza volgepropt met daders die de nachtmerrie springlevend houden waarin het Palestijnse volk zich al zolang bevindt.