van Velzen / Mondiale melkchocolade

De ‘Junior Eurovisie Song Contest’ (Nederland 3) en ‘Idols’ (RTL 4) stonden zaterdag pal tegenover elkaar geprogrammeerd. Liefhebbers van zangwedstrijden (en dat blijken er merkwaardig genoeg nog altijd meer dan 2 miljoen te zijn) moesten dus kiezen: kijken hoe de zusjes Lisa, Amy en Shelley het er voor Nederland vanaf brachten, of doodgegooid worden met een lading ‘ar en bie’. Heen en weer schakelen was ook nog een optie. Maar het beste was om beide songfestivals te laten voor wat ze waren.

Want het is wel erg voorspelbare televisie. Bij ‘Idols’ verandert slechts de berm langs naar de bekende weg. Maar het is de muzikale selectie die tot verveling leidt. Welke categorie blijft er namelijk altijd over? De meisjes en jongens wier hoge stembereik door de jury wordt verward met aangrijpend kunnen zingen.

Die jury blaat wel altijd ‘het moet echt zijn’ of ‘ik geloof je niet’, maar de acts die door de ballotage komen kenmerken zich juist door een ongelooflijke onechtheid.

Het is de melkchocolade mix van R & B en soul, waar de anorexia-poppetjes Whitney Houston en Mariah Carey het patent op hadden, en die zich heeft ‘doorontwikkeld’ tot een mondiale standaard die via TMF en MTV tot ons komt. En die helaas ook ‘Idols’ en alle varianten daarop in de greep heeft.

Technisch dus allemaal heel knap met die lenige stembanden die alle kanten op rekken, uiterlijk is het ook gelikt, maar muzikaal is het van een treurig stemmende zielloosheid.

Bovendien valt er nogal wat af te dingen op de heersende gedachte dat het allemaal zo ‘echt’ moet zijn en ‘dicht bij jezelf’.

Juist niet, zou ik zeggen.

De ware artiest, dat moet nu toch wel eens bekend zijn, treedt buiten zichzelf.

Ja, ik bedoel: als dit de basis is van onze jeugdopleiding, krijgen we natuurlijk nooit sterren.

De ‘Junior Eurovisie Song Contest’ was op een andere manier voorspelbaar. Al zou je het ook consequent kunnen noemen. Net als bij het songfestival voor grote mensen, was de uitslag bij de kinderen het gevolg van een Slavisch onderonsje. Andere landen moeten dat voorzien hebben, want behalve door Nederland, werd West-Europa alleen vertegenwoordigd door Zweden (8ste), België (15de) en Portugal (16de). De geschiedenis herhaalde zich zelfs bijna letterlijk in de titel van een liedje (‘Ding Ding Dong’ van Macedonië). De Nederlandse zusjes werden knap elfde met een fijn modieus moralistisch liedje over het milieu.

Vrijdag begon de eerste aflevering van ‘Welkom in Nederland’, een serie van documentairemaker Michiel van Erp. Die is bekend van de veel geroemde reportage ‘Pretpark Nederland’, dus dat schept verwachtingen. Ze kwamen (nog) niet uit.

Het gekozen thema - Van Erp volgt hoe autochtonen de integratie van allochtonen proberen te bevorderen - doet het voorlopig op papier leuker dan op tv.

Wel zagen we grappige beelden van een Nederlandse gezondheidsconsulente, die twee dik ingepakte moslima’s leert wat ‘powerwalken’ is: ,,goed, dan gaan we nu even de kipfileetjes trainen.”