Verbluffende natuuropnamen in documentaire ’Earth’

Earth

Regie: Alastair Fothergill en Mark Linfield. In 25 bioscopen. Ook te zien op het IDFA op vrijdag 30/11 en zondag 2/12.

Herinnert u zich het zielige ijsbeertje dat op een enkele overgebleven ijsschots klauterde in ’An Inconvenient Truth’, de alarmerende documentaire van Nobelprijswinnaar Al Gore over het opwarmen van de aarde?

Dit beeld, van de ijsbeer in nood, vormt ook het uitgangspunt van ’Earth’ (2007), een documentaire van BBC-veteranen Fothergill & Linfield die – heel slim – voor bioscoopvertoning werd gedestilleerd uit de elfdelige BBC-serie ’Planet Earth’ (2006).

Alles klinkt groot, groter, grootst aan het project, waarin we een reis maken over de aarde, van uiterst noord naar zuid, en dan in een cirkelbeweging weer terugkomen bij de ijsbeer die inmiddels aan het eind van zijn krachten is. Als het zo doorgaat – met het opwarmen van de aarde – is de ijsbeer in het wild in 2030 uitgestorven, waarschuwen de makers.

Vijf jaar lang werd er aan de productie gewerkt, door 40 camerateams, op 200 verschillende plekken op aarde. Er werd ook zo’ 40 miljoen dollar in gepompt, waardoor ’Earth’ de duurste documentaire ooit heet te zijn. Met behulp van een spionagevliegtuig van het Nepalese leger schijnen voor het eerst luchtopnamen te zijn gemaakt van de Mount Everest. Je vraagt je af, hoe vervuilend dat allemaal is, maar goed.

De natuuropnamen in ’Earth’ zijn zeker verbluffend. Je staat oog in oog met een sluipende lynx, jonge mandarijneendjes die voor het eerst uit hun hoge nest duiken, kirrende paradijsvogels in Nieuw-Guinea, olifanten in de Kalahari.

’Earth’ is zoiets als microcosmos en macrocosmos tegelijk, helaas wel met een belachelijke soundtrack vol fluiten en violen en een dikke trom als de grote witte haai in slowmotion zijn prooi naar binnen hapt. De natuur wordt dan steriele kitsch. Ook doordat er geen spatje bloed aan te pas komt.