Musical Assepoester wekt maar weinig betovering op

Familiemusical

’Assepoester’ – Efteling Theater Producties ism V & V Entertainment, t/m 24 maart 2008. Info: www.efteling.com

Even denk je dat je in een ’echt’ Efteling-sprookje bent terechtgekomen. Vóór het toneel is een gaasdoek gespannen. Daarop is een glimmende koets geprojecteerd met witte paarden. Door het doek heen zien we Assepoester in haar baljurk de geprojecteerde koets instappen. Althans, die suggestie wordt heel knap gewekt. En als de koets razendsnel over het doek raast, regelrecht de hemel in, zien we Assepoester meebewegen, de lucht in. Een leuke theatertruc die de meisjesharten in de zaal harder doet kloppen.

Het is een van de weinige hoogtepunten van de nieuwe familiemusical ’Assepoester’ in het Eftelingtheater. De voorstelling is middelmatig. Alsof de Efteling de musicalklok twintig jaar heeft teruggezet. Terug naar de tijd dat de ontwikkeling van musicals in Nederland net op gang kwam.

We zien een nieuwe versie van de musical van Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II (bekend van o.m. ’The Sound of Music’) De Rodgers/Hammerstein-songs zijn soms dromerig, soms licht jazzy, en een enkel melodielijntje blijft hangen.

De regie van John Yost is echter traag, de decorwissels duren lang en de mise-en-scène is weinig fantasievol. Yost laat zijn acteurs vooral zinloos heen en weer lopen. Het spel is vaak grappig bedoeld – zoals bij de koning en de koningin – maar het effect is hilarisch noch subtiel. De speelstijl over de hele linie is vrij simplistisch. Toch is het soms maar moeilijk te volgen voor de kleinsten, vanwege lastige dialogen. De bewerking en vertaling van Ivo de Wijs, met regelmatig platte uitspraken, vallen tegen. ’Wij zijn geen afgelikte boterham’, kwaken de valse stiefzusters verontwaardigd.

Het spel- en zangniveau is ook niet overweldigend. Jaap Strijker maakt van de brave prins geen opvallende verschijning. En Loeki Knol (Goede Fee) kan veel krachtiger zingen dan ze nu laat zien. Popzangeres Do maakt in de titelrol haar musicaldebuut. Ze babbelt aandoenlijk met de piepende muisjes die haar leed als voetveeg verzachten. Maar veel verschillende emoties speelt ze niet: het varieert van ’lief en wat verdrietig’ tot ’lief en wat blij’. En wanneer ze zingt is dat hesig met telkens dezelfde klankkleur.

Wat mooi werkt, is dat de suggestie gewekt wordt dat de goede fee eigenlijk de overleden moeder van Assepoester is. En ook het beeld van tientallen benen die onder een reuzenlandkaart verschijnen, om tevergeefs het glazen muiltje te passen is grappig. Maar verder is deze ’Assepoester’ een musicalsprookje dat er niet echt toe doet.