De grote duikerwants lijkt op een waterkever

Waterwantsen zoals de grote duikerwants Corixa punctata er een is, behoren tot de notoir lastig te determineren insecten. Soms moeten de geslachtsorganen worden uitgeprepareerd en onder de microscoop bij een vergroting van 50 X worden bekeken, wat vaak nodig is om de determinatie te bevestigen.

De grote duikerwants met de fraaie tekening op de dekvleugels en het borststuk is in alle wateren gewoon. De dekvleugels zijn de enigszins verharde voorvleugels. Ze bedekken het achterlijf helemaal. Het schildje achter het borststuk is onder die dekvleugels verborgen. Het dier heeft sprieten, maar die worden in groeven onder de ogen gelegd, zodat ze van bovenaf niet te zien zijn. Het achterste paar poten is uitgegroeid tot zwempoten als bij waterkevers en voorzien van lange, stijve haren. De middenpoten dienen om zich aan waterplanten vast te pakken. Bij de Corixidae is de voet van de voorpoten verbreed en afgeplat. Ze dienen om algen van waterplanten te schrapen. De duikerwants kan onder water een duidelijk hoorbaar sjirpend geluid maken. Dit striduleren doet hij door de gegroefde dij te wrijven langs de groeven op de snuit.

Duikerwantsen zijn duidelijk breder dan hoog, een prima onderscheid van bootsmannetjes, waar ze op lijken. Een ander goed onderscheid is dat bootsmannetjes met de buik omhoog rondzwemmen, duikerwantsen net omgekeerd. Terwijl bootsmannetjes rovers zijn met een stekende snuit, zijn duikerwantsen vegetariërs. Beide vliegen uitstekend en verplaatsen zich zo naar geschikter water. Sigara’s zijn ook duikerwantsen, maar aanzienlijk smaller en kleiner, zeker vergeleken bij de grote Corixa punctata. Het is verwonderlijk hoe snel deze kleine duikerwantsen een nieuw gegraven water bezetten.