Tweede prijs: H.B. Driessen Haar rokjes werden korter, haar truitjes strakker

Mooi moest je zijn als meisje in de jaren zestig, niet slim. Dus zat de klas vol femmes fatales. Daar was de jonge leraar wiskunde niet tegen bestand.

Als je als meisje in de jaren zestig goed kon leren, mocht je naar de Mulo, meer was niet nodig want je trouwde toch. Mooi moest je zijn, niet slim. Zorgen dat je een vriend kreeg, anders telde je niet mee. Geen erger scheldwoord dan ’oude vrijster’.

Het kwam dus goed uit dat er in onze klas meer jongens dan meisjes zaten. Allemaal potentiële kandidaten.

Helaas, ze waren niet wat wij verwachtten. Te pukkelig, te luidruchtig, wat slungelig, kortom niet volwassen genoeg. Zelf deden we er alles aan om als femp fataal tevoorschijn te komen: veel make-up, korte rokjes en soms zelfs naaldhakken. Zo struikelden we de klas in, vallen zou een ramp zijn. Vooral in mijn geval, want dan zouden de zakdoeken die als borsten moesten dienen en in mijn bh zaten eruit kunnen vallen. Ik was wat je noemt wel lang en dun, maar niet lekker. Gelukkig kon ik alles met mijn vriendinnen bespreken, die leden zelf ook ernstig,

Te dun haar, erger een bril, nog erger dik, ook ernstig te dunne benen. De jongens wisten er ook raad mee, die onderscheidden zich op een andere manier. Wie is het brutaalste en durft het meest? Zo hadden we ene Martien in de klas, daar had ik wel bewondering voor want die durfde de meester op de prullenbak te zetten als hem iets niet beviel. Als iemand een scheet of een boer liet deed hij de deur open om hem uit te laten. Kijk dat durfde niet iedereen. Hij was verder nogal dom, had hele grote voeten en was dus afgekeurd.

We wisten allemaal wel voor wie hij al zijn kuren uithaalde: dat was voor Sylvia. Sylvia was een jaar ouder dan wij, zij had prachtig lang dik zwart haar en echte borsten. Als zij heupwiegend voorbij liep, viel de klas stil, de jongens gaapten haar verlangend na en de meisjes keken jaloers. Vriendinnen had Sylvia niet. Wij spraken over haar als die ’trut’. Zij leek zich daar weinig van aan te trekken, maar ja, ze was dan ook al bijna veertien. Alle aandacht was voor haar, de positieve aandacht en cadeautjes van de jongens en de negatieve aandacht met het geroddel van de meisjes.

Toch waren wij niet de enige in de klas die leden, de leraren leden met ons mee, dat kwam door het gepest van de jongens en het eeuwige geklets van de meisjes. Het verloop onder de leraren was groot. Toen Martien de leraar wiskunde (een klein mannetje) voor de tweede keer op de prullenbak had gezet hield die het voor gezien en nam ontslag. We zouden een nieuwe leraar wiskunde krijgen.

Het werd een jonge man van een jaar of vijfendertig. Lang, humoristisch met blond haar en blauwe ogen. Hij heette Marcel. Bijna onmiddellijk was ik hevig verliefd op hem, samen met de rest van de vrouwelijke kant van de klas. Hij was getrouwd, maar ja. Een echte man, daar waren we het over eens.

Wat Sylvia dacht wisten we niet. Ze lachte verleidelijk naar hem, haar rokjes werden korter en haar truitjes strakker. De trut. Het was ons niet ontgaan dat Marcel zijn ogen niet van Sylvia kon afhouden. Zij straalde, schudde haar haren verleidelijk naar achteren en boog nog eens extra over de tafel zodat haar borsten duidelijk in beeld waren

Inmiddels was het bijna kerstvakantie en werd het jaarlijkse kerstspel opgevoerd. Sylvia mocht Maria zijn, dat maakte haar niet populairder. Marcel had de regie. Na schooltijd werd er geoefend. Ik zou wat hand-en-spandiensten verlenen met op en afbouwen van het decor, en het in orde maken van de aula na de voorstelling.

Toen de grote dag daar was schitterde Sylvia als Maria, Marcel stond glimlachend aan de kant. De voorstelling was een doorslaggevend succes. Wat een ’natuurtalent’ hoorde je het publiek fluisteren tijdens het optreden van Sylvia.

Na de voorstelling begon mijn taak, ik mocht samen met wat andere leerlingen het decor afbreken en de aula weer gebruiksklaar maken. Dat was meer werk dan verwacht. De school was al donker toen ik naar huis wilde gaan. In een lokaal hoorde ik wat gelach en gestommel, ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ging samen met de conciërge kijken. Daar zagen we Sylvia met Marcel half ontkleed in een innige omhelzing.

De volgende dag was Marcel niet op school en de dag erna ook niet. Ontslagen, hoorden we later. Ook Sylvia hebben we niet meer gezien. De twee belangrijkste personen voor de klas waren voorgoed verdwenen.