Jongerenprijs: Boris Lemereis Zombies in de klas

Eindeloze lessen, knikkebollende en kwijlende medeleerlingen: in de klas kan het vooral ook heel sáái zijn.

De stem van de leraar dreunt maar door, mijn hoofd knikt op en neer op het ritme van zijn woorden. Mijn rechterhand krabbelt over het papier. Ik maak aantekeningen, maar weet niet meer wat ik schrijf.

Iemand hoest, ik draai loom mijn hoofd om en kijk de klas in. Voor mijn ogen zie ik slaperige hoofden, iedereen zit te krabbelen met een pen. Ik weet zeker dat ook zij niet meer weten wat ze schrijven. Bij het raam kijkt iemand als gehypnotiseerd naar een vogeltje, dat achter het raam met takjes in zijn snavel heen en weer hipt. De pen van deze jongen ligt werkloos op zijn half beschreven blaadje. Zijn linkerhand ligt in een pijnlijk gebogen houding onder zijn hoofd, een straaltje kwijl druipt erlangs vanuit zijn half geopende mond. Hij veegt het af aan zijn trui zonder echt door te hebben wat hij doet. Ik vraag me af waar hij aan denkt.

Intussen blijft mijn rechterhand in wonderbaarlijk tempo aantekeningen maken. Het is een automatisme geworden, mijn oren geven de signalen direct door aan mijn handen, mijn hersenen spelen geen rol meer. En maar goed ook, want deze grijze massa ligt als een laveloze plumpudding te rusten tussen de wanden van mijn schedel.

Ook als de bel gaat zijn het niet mijn hersenen maar mijn benen die initiatief nemen en net als die van mijn klasgenoten hun lichaam begeleiden naar de deur van het lokaal. Als een grote groep zombies bewegen wij ons voort, op weg naar het volgende uur, energie sparend voor de lange fietstocht terug*