Dominee ging zelfs voodopriester Maria Van Daalen te ver

Ze verenigt katholicisme en voodoopriesterschap. Maria van Daalen noemt zichzelf een ’spirituele borderliner’. Maar er zijn ook voor haar grenzen aan spiritualiteit. Dat merkte ze in een Ederveense huiskamer, tijdens een inktzwarte uitvaart.

Nee, ze doet het er niet om, maar ja, ze is een kleurrijk persoon. Maria van Daalen is dichteres. Ze veroorzaakte dit jaar opschudding door vrijwel gelijktijdig toe te willen treden tot de rk kerk én voodoopriesteres te worden. Hoe manoeuvreert ze zich in zo’n onmogelijke positie – want de kerk zag er weinig in? „Ik ben hyperintelligent en dan loop je dus op anderen vooruit. Dat vinden mensen griezelig.” Zelf vindt ze er niets engs aan, dat ze voodoorituelen voltrekt als volledig bevoegd mambo (priesteres) te Almere.

Maria van Daalen noemt zichzelf lachend een ’spirituele borderliner’. Volgende week vindt er in Café Meer! een vraaggesprek met haar plaats over de grenzen van de spiritualiteit. Vindt ze zélf wel eens iets buitensporig?

„Mijn vader heeft ondergedoken gezeten. Op zeker moment, het moet in 1975 geweest zijn, was hij op vakantie en was ik in zijn huis toen er een rouwkaart op de mat viel. Zijn onderduikvader was overleden. Mijn vader kon ik niet bereiken, dus ik besloot maar naar de begrafenis te gaan.”

Dat moest wel, of, zoals ze het in haar gedicht ’Pasen’ verwoordt:

Iemand moet de getuige zijn/ en opstaan als het lichaam het verdriet niet meer kan innemen.

De uitvaart was in Ederveen, in een huiskamer. De van huis uit gereformeerde Van Daalen schrok van de sfeer die sinds Siebelink (’Knielen op een bed violen’) het ’zwartste calvinisme’ heet.

„De voorganger begon te tieren tegen het bezit van televisie en hoe vreselijk het was dat prinses Christina zich had verloofd met een roomse jongen.”

Wat Van Daalen vooral hinderde was ’dat alles met schuld werd beladen’. „Iedereen keek naar de grond. Het was heel treurig, en niet omdat mijn vaders onderduikvader was overleden.”

Ze wilde ’gillen of lachen’, zegt ze, maar zweeg toch. De enige daad van lijdelijk verzet was dat ze zich aansloot in de rouwstoet van zwarte auto’s met haar gele eend.

Het heerlijke aan voodoo, zegt Van Daalen, is ’dat je je nooit schuldig voelt’.

Haar hang naar ongebruikelijke (’idiote’, zegt Van Daalen) wegen van spiritualiteit verklaart ze uit nieuwsgierigheid naar ’wat werkelijk is’. „Om de werkelijkheid cirkelen we heen en iedereen kan daar zijn eigen blik aan toevoegen. Pakken kun je haar niet, benaderen wel.”

Levert die Ederveense predikant op zijn eigen manier daaraan dan ook geen bijdrage?

Van Daalen: „Natuurlijk, dat doet hij. Maar je hoeft niet elke keus te accepteren. Zijn conceptie van de werkelijkheid is de mijne niet.”

Waarom? Stellig: „Hij maakt mensen ongelukkig.”

Café Meer!, 23/11 20-22u. Mozes en Aüronkerk, Amsterdam, kaarten: www.trouw.nl/meer; het gedicht ’Pasen’ staat in Maria van Daalens bundel ’De wet van behoud van energie’ die volgende maand verschijnt.