de zijlijn / Kwebbelend netwerken met de rug naar het spel

Het was afgelopen zaterdagavond tijdens het Rotterdamse CHIO een gezellige boel. De tribunes zaten bomvol, beschaafde kout in de vip-loges verzachtte de lange zit en, o ja, op het middenterrein deden ook nog wat paarden hun kunstjes.

Maar tijdens de kür op muziek verstoorde dat geroezemoes wel de concentratie van de dressuurpaarden en hun berijders. „Er komen nu mensen kijken die niet veel van paardensport af weten. Fijn, maar het zorgt ook voor een rommelige atmosfeer. Daar valt niet op te trainen”, mopperde Anky van Grunsven in het Algemeen Dagblad.

Organisatoren van evenementen als het CHIO knijpen hun handen dicht bij een groeiende publieke aanloop. Het bevordert de financiële dekking, maar kent ook zijn keerzijde: toeschouwers als storende factor.

Niet alleen paardendressuur lijdt onder het euvel van publiek dat een sportwedstrijd als een mooi excuus voor een uitje beschouwt. In Rosmalen moest de umpire vorige week herhaaldelijk om stilte vragen, juist aan mensen in de skyboxen die met de rug naar het tennis kwebbelend aan het netwerken waren.

De organisatie was evenzeer schuldig aan overdadig lawijt. Vlak buiten het tennisstadion was een kinderdorp gecreëerd om gezinsbezoek te stimuleren. De geluidsversterkte aanmoedigingskreten van de crècheleiders waren op het centrecourt woordelijk te verstaan.

Bovendien steeg pal naast het stadion enkele malen per dag een helikopter op die met donderend geraas rondjes boven het tennispark draaide, kennelijk een service aan sponsors om hun gasten iets te bieden. Hoezo: ’Silence, please!’?

Daarmee is de paradox geschetst: het welslagen van een evenement vereist veel publiek, dat publiek moet gekoesterd worden, maar is juist daardoor een storende factor voor de sportieve beleving van het evenement.

Het getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen, respect ook, en misschien zelfs wel fatsoen dat organisatoren sporters zulke lawaai-orgies voorzetten. Een sporter investeert veel kracht, tijd, energie en geld in zijn trainingen om de top te bereiken. Dan is het zuur als je als middelpunt van publiek amusement te maken krijgt met concentratieverstorende factoren.

Hoe organisatoren de essentie van topsportbeleving kunnen misverstaan bleek bij de EK-kwalificatiewedstrijd van de handbalvrouwen tegen Kroatië. Keihard getraind, optimaal gemotiveerd, de hoop gesteld op deelname aan EK en Olympische Spelen en dan toch verliezen. Dan wil je na het eindsignaal naar de bank om tot jezelf te komen, om je teleurstelling te verwerken.

Maar het organiserende handbalverbond liet op de geslagen meiden een horde kinderen los die hen insloten en om handtekeningen bedelden. Van serieuze verzamelaars was geen sprake: op shirtjes (morgen in de was), verfrommelde papiertjes, op de blote arm; het donderde allemaal niet. De overrompelde speelsters waren veroordeeld tot een organisatie waarbij ieder begrip voor wat topsport inhoudt en ieder respect voor de topsporter zelf afwezig was en ondergingen hun lot gelaten.