cinema Jann Ruyters / Toch maar liever mooie meisjes als reclame

Kort geleden hing hij er ineens in Utrecht: de door Femke Halsema en GroenLinks geëiste halfblote man in slip. Op de hoek van de Zadelstraat/Vismarkt straalde hij je in vele vierkante meters tegemoet. De arm onder het hoofd, glimlachje om de lippen, borsthaar, witte onderbroek.

Na de storm rond het protest van de ChristenUnie tegen De Gouden Bikini hing die man daar in diepe stilte te bewijzen dat de echte verleiding toch in zelfbewuste nonchalance schuilt. Daar werd hij overigens wel een beetje bij geholpen. Een bord naast het reclamedoek vermeldde dat de opbrengst van het plakkaat van Dolce & Gabbana naar de verbouwing van de winkel erachter ging. Let wel: een man is niet zomaar zo groot bloot, hij heeft er een goede reden voor.

Dat commercie, politiek en kunst geen gescheiden werelden meer zijn, bleek ook weer uit het winnende filmpje vorige week op het reclamefilmfestival in Cannes. Een maand na de Palmen worden ieder jaar in Cannes de Leeuwen uitgereikt aan de beste reclamefilms. Dit jaar ging de prijs naar ’Dove Evolution’, het door Ogilvy and Matter in Toronto gemaakte filmpje waarin een vrouw langzaam verandert in een fotomodel.

Het gaat als volgt: schuchter onopgemaakt meisje neemt plaats op kruk. Philip Glass-achtig meditatief muziekje klinkt. Eerst veel gefrunnik aan haar haar, make-up, lijntjes en dan de fotoshop: dikkere lippen, langere nek, hogere wenkbrauwen. Het meisje wordt er niet per se mooier maar wel ’cooler’ op. ’No wonder our perception of beauty is distorted’, eindigt Dove.

Na de schrik om de botoxwangen van Nicole Kidman of om de vreemd opbollende lippen van weer een andere actrice (Emmanuelle Béart!) kun je het natuurlijk alleen maar toejuichen, dat ’terug naar de natuur’ van Dove. En toch irriteert het ook een beetje, dat verleiden tegen het verleiden. Het is geen reclame meer; het is eerder agit-prop.

Op Youtube is dezer dagen niet alleen de winnende commercial van ’Dove’ te zien maar kun je ook de talloze parodieën vinden die er al gemaakt zijn. Van ironie naar horror. De leukste is ’Slob Evolution’. Dezelfde Glass-muziek klinkt, zwoele, fotomodellerige jongen neemt plaats op een kruk. In razendsnelle montage wordt de jongen volgestopt met bier, sigaretten, hamburgers. De dikke man die daaruit voortkomt krijgt ook nog een fijne fotoshop-behandeling: geen kin, vette wangen, hangende ogen. ’Thank God our perception of real life is distorted’ eindigt het filmpje. Ja, nee, oké; dan liever mooie meisjes.