ephimenco / Eerste zoen

Michelle was haar naam. Zwart krullend haar, ronde heupen en het woord zo scherp als een zakmes. Een Française uit Lyon die een blauwe bikini droeg. Al bij de eerste oogopslag had ik schaamteloos vastgesteld dat het bovenstuk van haar lieflijke zwemkostuum een maatje te groot was voor haar borsten. Wanneer ze zittend op het zand haar romp te bruusk bewoog, gaapte het stuk textiel routineus om een glimp van haar intimiteit te gunnen aan de attente waarnemer die ik was. Mijn keus was snel gemaakt. Zij en geen ander zou me in de diepe mysteries van het zoenen inwijden. Een eerste kus! Helaas was niet alleen haar bikini een maatje te groot, zij als geheel was dat ook voor mij. Ik moest nog 14 worden. Zij was 17 en al stevig in de materie ingewerkt. Onze jonge lijven verstrengeld, riep ze plots dat ik niet zo onhandig moest zoenen en haar te veel pijn deed. Gulzig groen blaadje! Het zand opende zich plots onder mij en slokte me op. Dit gebeurde lang geleden, ’s avonds op een strand, in het land van Caudillo Franco. Toeristjes die we waren, moesten voortdurend opletten dat de kuisbrigade van het fascistische opperhoofd niet op het strand aan het patrouilleren was. Een diepe kus voor het oog van de Guardia Civil en je was vanzelfsprekend gezien.

Franco is dood maar toch niet helemaal. Daar in Turkije overleeft kennelijk wat van zijn grauwe ectoplasma. Marco de Duister kuste op een vakantiedag de Britse Charlotte. Leest u het maar zelf in de krant van gisteren. Hij heeft de leeftijd van Michelle, zij is 13 en even groen als ik toen. De moeder van Charlotte, die uiteraard uit het land van de vunzige tabloids komt, liep direct naar de Turkse politie. De smerissen van premier Erdogan vielen niet lachend van hun stoel, maar vatten Marco in de kraag. De 17-jarige Duitser zit nu al 10 weken in een smerige Turkse cel met 30 andere gedetineerden. De scholier lijdt aan een huidziekte en aan astma. Zijn vader aan bloedkanker. Als het Duitse thuisfront te hard om de vrijlating van het kind roept, wordt de Turkse krant Hurriyet spastisch: Inmenging! Belediging van ons rechtsstelsel! Iedere dag mengen zich miljoenen Turkse immigranten in de binnenlandse aangelegenheden van de schuldbewuste Duisters. En toch blijven onze oostenburen tamelijk netjes. Ze lopen niet massaal door de straten van Hamburg en Berlijn om Turkse vlaggen en exemplaren van Hurriyet te verbranden. Ze wachten op het proces van een zoenende zieke scholier die sinds tweeënhalve maand in een ouderwets Ottomaans cachot wegrot. Misschien toch een idee voor de altijd betrokken en hyperactieve Nederlanders. Laat je buren weten hoe solidair je bent en stuur een miljoen brievenkaarten naar Erdogan met de tekst ’Ik ben woedend’. Een actie die begonnen moet worden door al diegenen die deze christelijk-sociale regering castrerend voor de vrije zeden vinden, maar het afschrikwekkende Turkse franquisme dolgraag de Europese Unie zien binnenmarcheren.