polderman / In Italië?

British Airways heeft twee gitaren van cabaretière Katinka Polderman kwijtgemaakt. Die gitaren maken, los van elkaar, rare omzwervingen.

Mijn gemoedstoestand wordt al een week bepaald door piepjes. Lange piepen doen me huilen van blijdschap, korte van frustratie. Vrouwen die me vertellen dat ik even geduld moet hebben, doen me m’n haren uittrekken van razernij. Tijdens mijn vlucht van Washington naar Amsterdam, negen dagen geleden, zijn mijn twee gitaren achtergebleven op Heathrow. Kan gebeuren. De mevrouw achter de Lost and Damaged-balie op Schiphol vertelde dat de gitaren over ongeveer drie dagen thuisbezorgd zouden worden. „Nou, da’s mooi!”, jubelde ik nog, want het scheelde ons gesjouw en ik had ze toch pas over tien dagen nodig, voor een optreden in Kortrijk. Toen de gitaren er na vier dagen nog niet waren, heb ik maar eens met ze getelefoneerd. Al is telefoneren een groot woord, want de Bagagetracking Servicelijn is de hele dag bezet. Tot mijn vreugde was de lijn na vijf keer proberen niet bezet. Ik kreeg een cassettebandje dat me vertelde dat ik zo spoedig mogelijk geholpen werd. Meestal kloppen die bandjes voor de helft. Spoedig gaat het niet, maar je wordt in ieder geval geholpen. Vaak door een werkstudent die het ook niet weet, maar je wordt tenminste geholpen. Mijn record staat nu op 23 minuten wachten. Op zo’n 30 keer bellen en naar dat bandje luisteren, valt dat toch nog best mee. Dan klinken er lange pieptonen: je wordt doorverbonden! Na een tijdje worden dat korte tonen. Verbinding verbroken. Dan maar e-mailen. Ik heb er vier verstuurd, maar evengoed had ik in rooksignalen uit kunnen zenden. Er komt geen reactie. En morgen heb ik mijn gitaar dus nodig. De website waarop je je bagage kan volgen, doet het sinds vandaag ook niet meer. Als ik het dossiernummer invoer, kan de computer niks vinden. Weg. Vanochtend kwam er dan eindelijk een koerier. Met één gitaar. Net de minst belangrijke van de twee. Je zou zeggen: die gitaren staan allebei in Amsterdam en moeten naar hetzelfde adres, dus we brengen ze allebei even. Zo zou ik het doen, tenminste. Maar British Airways niet. Dat krijg je van grote bedrijven. En ze stonden trouwens ook helemaal niet in Amsterdam. Op de fax die ik vandaag ten einde raad stuurde, kreeg ik zowaar een e-mail, tien minuten geleden. Mijn gitaar is nu in Italië. In Italië? Ja, want daar zit hun koeriersdienst. De gitaren worden dus eerst naar Amsterdam gevlogen, dan naar Italië, vanuit Italië worden ze naar een Nederlandse koerier gebracht en die brengt ze naar Den Bosch. Lekker makkelijk. Binnen 48 uur is-tie weer bij mij. Hoogstwaarschijnlijk te laat dus. Een nieuwe gitaar kopen? Nee, want die wordt niet vergoed, mailen ze. Wat moet ik dan? Optreden afzeggen? Ik zie het lege podium al voor me. Met banieren: dit optreden wordt mede onmogelijk gemaakt door British Airways.