spot Peter Dekkers / Crocs

Van de week zag ik in een drukke Amsterdamse winkelstraat, waar ook veel toeristen shoppen, een jonge toerist, waarvan ik dacht: kijk, dat is nou typisch een vertegenwoordiger van het soort toeristen waarvan Amsterdam er al lang veel te veel aantrekt en die Amsterdam niet zou moeten wíllen aantrekken: van hun ankers losgeslagen jongemannen die naar deze prachtige stad komen om er ongehinderd en ongegeneerd te kunnen blowen, slikken, neuken en zuipen. En die met dit feestelijke gedrag diezelfde prachtige stad doen verworden tot een smotsige achterbuurt vol lege bierblikken.

De jongeman, die op deze koude, natte dag in zijn korte broek rondhing, viel vooral op vanwege zijn schoeisel; een soort plastic klompen met gaten erin, in een oogpijnigend kleurtje dat associaties opriep met de spekjesbakken bij Jamin.

Ik liep verbaasd door, in de veronderstelling dat het een buitenlandse junk betrof, het spoor volledig bijster, en dat hij het schreeuwerige schoeisel wellicht uit de afvalbakken van een speelgoedwinkel had gegrist.

Fout. Verder lopend zag ik nóg iemand met het oogverscheurend plastic aan zijn voeten. En nóg iemand.

Het schoeisel in kwestie blijkt een hype. Een hype waarvoor nauwelijks reclame is gemaakt. De plastic klompen zijn ’Crocs’, die momenteel de wereld veroveren. En de jongeman in kwestie was wellicht geen junk, maar een modebewuste buitenlandse yup.

In het reclameblad ’Adformatie’ verzucht columnist Max Kohnstamm naar aanleiding van de opmars van Crocs: ,,De consument is gek geworden”.