smeets / De UCI-regel lijkt een oplossing, maar is die bepaald niet

Een beetje advocaat moet met de minste moeite zijn cliëntwielrenner toch langs de laatste vondst van de UCI kunnen sturen en overal aan de start kunnen krijgen.

Rechtspraak anno 2007 heeft een sportbond in problemen naar de morele afgrond gedreven door voor de werknemers een brief klaar te leggen waarin zij hun schone leven bewijzen met een handtekening. Het is even idioot als makkelijk en toch ook weer net zo begrijpelijk als het kwetsbaar als overbodig is.

Zoals profrenner Thomas Dekker afgelopen week stelde: ,,Er zijn staten in de USA waar de doodstraf nog geldt*daar worden nog moorden gepleegd hoor.”

De UCI-regel lijkt een oplossing, maar is die bepaald niet. Het college komt met een getekende brief als bewijs van goed gedrag, maar ook voorzitter McQuaid moet weten dat hij in de toekomst belazerd zal worden en dat enkelen/velen met de rechterhand tekenen en met de linker zullen spuiten. Dat zit namelijk onlosmakelijk in topsport vast.

Met alle drukte en alle commotie van de afgelopen weken, leek er een vrij rimpelloze vijver te ontstaan, maar dat was slechts schijn. Maar liefst drie profs werden al weer betrapt (Pena Iza, Papp en Ribeiro) en een flinke vuistvol mannen moest met een hoog hematocrietje aan de kant blijven.

De wielrennerij is de eerste sport waar de renner eerst zijn (vermeende) ongelijk moet kunnen weerleggen alvorens te mogen koersen; onzinnig dus. En als zo’n ex-renner dan schoon schip maakt (zie Zabel, zie Riis) dan is de omgeving van de betreffende renner er wel voor om snoeihard op te treden. McQuaid denkt met zijn laatste actie de rust even te herstellen. Hij stelde in januari dat er een tweedeling door de wielersport loopt: die der conservatieve wielerlanden en die der ’nieuwe naties’: Italië, Frankrijk, Zwitserland, België, Spanje en een beetje Nederland tegenover Duitsland, de Scandinavische landen en alle Angelsaksische staten.

Is het toeval dat er alleen in Duitsland en Denemarken een mea culpa is geslagen? Nee. Is het gek dat die oude wereld stijf de kaken op elkaar houdt? Nee. Daar weet men wel hoe het moet: zwijgen is heilig, ontkennen de maatstaf en liegen de levensader. Drie weesgegroetjes en klaar is Kees de renner.

Nauwelijks 24 uur na de blije verkondiging van de UCI kwamen drie instanties al met mopperende opmerkingen: Fransisco Moser en Gianni Bugno namens de rijderorganisatie, en uit Spanje een oprisping van de voorzitter van de wielerploegen. Men reageerde echter toch enigszins met de handrem erop, want helemaal dwars gaan liggen kon nog even niet. Maar nogmaals: een beetje advocaat krijgt zijn cliëntrenner op eenvoudige wijze langs de UCI-regels. Dit heet een noodverband, een botox voor het geweten of een puur cosmetische ingreep.

Hoewel ik mordicus tegen het gebruik van doping ben, doet deze maatregel me duizelen. Zei Sean Kelly niet ooit: ,,Een goede renner is twee maal positief in zijn loopbaan.” Toen ik opmerkte dat Joop Zoetemelk drie maal positief was geweest, riposteerde Kelly met: ,,Dus een heel goede renner.”

Of hebben wij Joop al met pek en veren over straat gestuurd?