In plaats van eigen fouten te erkennen slaat Bert Bakker in een woeste eruptie wild om zich heen.

Mijn eigen krant heeft er nauwelijks woorden aan vuil gemaakt. Aan die verbale eruptie van het oud-D66 Kamerlid Bert Bakker in de Volkskrant, waarin hij zaterdag de kachel aanmaakte met de politiek, met zijn eigen partij en vooral ook met zichzelf. Nederland, het CDA en VVD voorop, hebben zich op sleeptouw laten nemen door Rita Verdonk, vindt hij. En dat terwijl ’het mens te stom is om voor de duvel te dansen’. Ondertussen ziet ze wel kans ’dag in dag uit het racisme en de xenofobie aan te wakkeren’. Balkenende omschreef hij als ’iemand uit een reservaat’. En zijn eigen partij typeerde hij als een explosief kruitvat van ’opeengestapelde en op de spits gedreven irritatie tussen fractie en bewindslieden. En dat allemaal in een klimaat van kijvende ego’s’.

Ik begrijp die terughoudendheid van de krant wel. Wat moet je met zo’n ontluisterend interview? Qua nieuwsfeiten voegt het weinig of niets toe aan wat de lezer al wist. Wat resteert zijn de rammelend onderbouwde scheldkanonnades en verdachtmakingen van een oud-politicus die zelf geen enkele verantwoordelijkheid meer draagt. Om ze op waarde te schatten is het noodzakelijk het hele interview weer te geven, wat Trouw maar liefst vier krantenpagina’s zou hebben gekost. En met een verkorte weergave en enkele citaten, zou Trouw alleen maar verwarring hebben gezaaid en het barre vooroordeel hebben bevestigd dat Den Haag bol staat van de opgeblazen ego’s die maling hebben aan zoiets als het algemeen belang, of zelfs aan het partijbelang.

Voor een krant is zo’n interview onbegonnen werk. Je zou dan eerst moeten uitleggen hoe de D66-fractie destijds destijds de foute wissel nam door Thom de Graaf als minister te laten vertrekken toen zijn voorstel voor de gekozen burgemeester schipbreuk leed in de Eerste Kamer. Hoe de partij zich daarmee in feite uitleverde aan het voortbestaan van het kabinet en vervolgens hoe die keuze zich tegen de fractie keerde toen zij de Uruzganmissie wilde torpederen. Toen keerde de partijtop en de D66-ministers zich tegen de fractie (Pechtold zelfs zijns ondanks) en kwam zij moederziel alleen te staan, zonder daar overigens begrip voor te krijgen. Want de fractie durfde uiteindelijk toch geen kabinetscrisis te riskeren. Zoals fractievoorzitter Dittrich die keuze motiveerde: de missie zou hoe dan ook doorgaan. Dan is het beter voor militairen op zo’n gevaarlijke missie om zich gesteund te weten door een missionair kabinet, dan door een kabinet dat zich genoodzaakt ziet vervroegde verkiezingen uit te schrijven.

Ieder normaal mens leidt uit deze gang van zaken af dat de fractie dat van te voren ook had kunnen bedenken. Zo goed als de fractie eerder al had kunnen bedenken dat het toch niet zo’n goed idee was om zonder kroonjuwelen gewoon door te gaan met regeren, of er niets aan de hand is. En eigenlijk staat dit ook met zoveel woorden in het interview met Bakker. Alleen, hij wil het niet erkennen. Het alom als briljant en buitengewoon intelligent omschreven Kamerlid wil niet tot zich door laten dringen dat de fractie (en hij dus ook) grove fouten heeft gemaakt. In plaats daarvan slaat hij wild om zich heen. Naar Verdonk, die Bakker voorop, tot bijna de laatste snik door dik en dun heeft verdedigd. Naar Balkenende, die hem herinnert aan zijn eigen christelijke jeugd. Naar Van Mierlo, die hij degradeert tot de godfather van een tegen de fractie gerichte clan en tegen Brinkhorst die hij beschuldigt van het plegen van chantage.

Als gezegd, voor een krant is de beschrijving van zoveel zelf ontluistering teveel van het goede, te verwarrend ook. Godlof verscheen het Kamerlid maandagavond wel bij Pauw en Witteman. Daar kreeg hij er ongenadig van langs van het inmiddels alom bekende oud-Kamerlid Gonny van Oudenallen, die hem met meisjesachtige stem verweet dat hij zijn uitspraken in de Kamer had moeten doen. Zo is het maar net. Op mosterd na de maaltijd zit niemand te wachten.