Het lef om vrijplaats in kerk te zijn

De aloude discussie, wie heeft het voor het zeggen in de rooms-katholieke kerk, is er weer actueel. Niet de ordes, niet de kerkgangers, maar de mannelijke machthebbers bepalen wat wel of niet de bedoeling is geweest van Jezus. Alsof er ooit een brochure als ‘kerk en ambt’ had kunnen komen indien er eerst toestemming gezocht was bij het bisdom of de internationale leiders van de dominicanen.

Toch leverde overleg tussen bisdom en kerkgangers enkele decennia geleden wél wat op. De parochie van de Heilige Dominicus in Amsterdam werd toen een experimenteerplaats voor nieuwe liturgie. Tot op vandaag herbergt deze Dominicusgemeente een vitale geloofsgemeenschap voor wekelijks 500 mensen om het evangelie te vieren.

Maar, niet meer erkend door het bisdom. Niet meer rooms-katholiek. Want de regels rond het celibaat werden met de voeten getreden door gehuwde priesters, en vrouwen deden de eucharistie, en de oecumene kreeg daar spelenderwijs een vanzelfsprekendheid die theologisch vast niet correct kon zijn. De Dominicus ging op eigen kracht verder en mag wekelijks de dankbaarheid van vele pastores en kerkgangers uit rk-Nederland in ontvangst nemen.

Waar zijn de Franciscanen (m/v), de Jezuieten, de Carmelieten (m/v), de Benedictijnen (m/v), de Augustijnen (m/v) etcetera, waar is het lef om de vrijplaats werkelijk tot expressie te brengen? Maar laten we blijven samen komen, want als die rijkdom verkwanseld wordt in regelgeving en machtpoitiek, verliest de wereldkerk ook een geweldige religieuze experimenteerplaats, die Nederland zou kunnen zijn geworden.