Kostbaar drinkwater wordt in ons land verspild

Met veel moeite gezuiverd water gaat met liters door het afvalputje het riool in.

De gemiddelde Nederlander verbruikt per dag zo’n 100 liter water. Er zijn goede redenen om aan te nemen dat dit ook het geval is voor de gemiddelde Randstedeling of Hagenees (-naar). Dit water is niet zomaar water uit de gracht of uit de sloot, het is puur, gezond en zuiver drinkwater. Een waardevol en steeds kostbaarder wordend goed: zuiver en gezond drinkwater. Het is voor velen in de wereld iets onbereikbaars: de wereld schreeuwt om drinkwater.

Het is dan ook wonderlijk te moeten ontdekken dat van de honderd liter drinkwater slecht anderhalve liter daadwerkelijk door ons als drinkwater geconsumeerd wordt. Deze schatting is eerder aan de hoge dan de lage kant. Veel drinkwater is flessenwater met of zonder CO2 (mineraalwater).

Het nuttig maatschappelijk rendement van een drinkwaterbedrijf is slechts 1 à 1,5 procent. Hoe je het wendt of keert, vrijwel al het kostbare drinkwater wordt schaamteloos verspild en tallozen geven de voorkeur aan duur water uit de fles. Een situatie waar een samenleving, die de mond vol heeft van duurzaamheid en zuinigheid met natuurlijke hulpbronnen, geen genoegen mee zou kunnen nemen. Watermanagement richt zich in ons deel van de wereld vrijwel uitsluitend op het omgaan met een overmaat aan water en een toename van de watervloed in de toekomst. Australië kan zich deze luxe niet veroorloven. Daar is het droog en de vooruitzichten zijn dat het nog droger zal worden. Op korte termijn zal de drinkwatervoorziening van dit continent gekoppeld zijn aan de afvalwaterzuivering.

Het maken van gezond drinkwater uit afvalwater is tegenwoordig geen enkel probleem meer. Het grootste probleem is de notie van de consument water te drinken dat al verscheidene mensen voordien gepasseerd is. Dit is al zo op talloze plaatsen zonder dat de gebruiker dit weet of wil weten. Ook bij ons. Het water dat bij ons uit de kraan komt is feitelijk gefilterd rivierwater dat al door grote dichtbevolkte delen van Europa is gevloeid. Het drinkwater uit de duinen onderscheidt zich in niets van welk ander drinkwater in Nederland. De tijd dat het Haagse water geroemd werd vanwege de smaak en zachtheid ligt ver achter ons. Het verschilt niet meer van het ooit zo beruchte drinkwater van Rotterdam. De cultus rond ons ’natuurzuivere’ duinwater berust nergens op, het is een idee-fixe. Al bij de aanleg van de zuiveringsinstallatie in de Harnaschpolder was het uitgangspunt er een drinkwaterbedrijf aan te koppelen indien we de wereld hadden kunnen tonen dat de boodschap dat de ’wereld schreeuwt om drinkwater’ ook in het waterrijke Nederland begrepen was. Helaas: 99 procent van ons drinkwater verdwijnt in de afvoerputjes van aanrecht, bad of toilet. Wij verspillen ons drinkwater niet alleen, wij verspillen ook duizenden hectaren prachtig natuur- en recreatiegebied in de duinen. Nooit ofte nimmer is objectief aangetoond dat het weren van mensen uit de duinen omwille van de drinkwaterwinning noodzakelijk zou zijn. Onderzoek van TNO uit 1982, dat dit als onzinnig kwalificeert, is door de drinkwaterlobby kundig verdonkeremaand. De politiek is niet geïnteresseerd dit nader te onderzoeken.

De jongens en meisjes in het ’Glazen Huis’ op het Plein hadden groot gelijk: ’De wereld schreeuwt om drinkwater’. De plaats voor deze leuze lijkt jammer genoeg minder gelukkig.