Als dit Ierland is, zou ik beter kijken

Bekende en minder bekende Nederlanders kiezen hun

’In motto’s geloof ik niet. Ik snap niet hoe je je hele leven kunt ophangen aan één zin. Met moeite heb ik een gedicht gevonden dat mij wel aanspreekt: ’Bij Loosdrecht’ van K. Schippers: ’Als dit Ierland is, zou ik beter kijken’.

Mijn collega bedoelt zo’n beetje hetzelfde als hij zegt: ’Mensen reizen de hele wereld rond maar weten niet eens wat de kleur is van hun eigen voordeur.’

Ik vind het belangrijk dat je je ogen openhoudt en aandacht hebt voor het bijzondere.

Bij de Keuringsdienst van Waarde begint elke uitzending met het kijken naar de verpakking van een product. We zien dan bijvoorbeeld dat er in ham een aanzienlijk percentage water zit.

Je moet niet een beetje verdwaasd door het leven gaan, niet wetend wat je in je mond stopt. Ik wil mensen daar bewust van maken. Sommige verpakkingen zijn niet goed voor het milieu, in bepaald voedsel zit soms rommel. Dat moet je weten. Laat het dus niet zover komen dat je niet weet wat de kleur van je eigen voordeur is.

Ik zie het als een journalistieke taak om die bewustwording bij mensen aan te kweken. Als ze de kennis hebben, is het vervolgens aan henzelf om een oordeel te vellen.

Dat kindslaven hebben meegewerkt aan de productie van chocolade, is natuurlijk net iets belangrijker dan dat er water in ham zit.

Ik heb mezelf aangegeven bij justitie voor het eten van door misdrijf gemaakte chocolade, omdat ik de verantwoordelijkheid van ons als consumenten belangrijk vind. Het gaat er niet alleen om dat mensen in Afrika schandalig worden behandeld, maar dat ik die producten eet en dus indirect aan die omstandigheden meewerk.

Ik heb er altijd rekening mee gehouden dat ik ook echt veroordeeld kon worden. Niet dat ik er meteen van uitging dat ik de maximumstraf van zes jaar zou krijgen, maar toch.

De topadvocaat die wij hebben aangetrokken, vond het juridisch een interessante kwestie. Voor het programma was het jammer dat er geen veroordeling volgde.

Een waaghals ben ik absoluut niet. Mensen uit mijn omgeving zullen dat beamen. Ik houd niet van actievoeren, maar je moet soms een vorm vinden om een programma te maken, en dat heeft consequenties.

Ik was met ’slaafvrije chocolade’ bezig, en van het een komt het ander. Op zeker moment kun je het niet meer maken om te stoppen. Dit soort werk kun je niet half doen. Als iets klaar is, wil ik dat mensen zeggen: ’Daar heeft hij zich echt voor ingezet’. Dat kenmerkt ons allemaal wel, denk ik. Mijn werk is geen kantoorbaan waarbij je zegt: even dit stapeltje wegwerken en dan ben ik tevreden.

Of ik een grappenmaker ben? Een vriend zei pas: ’Niemand vindt van zichzelf dat hij geen gevoel voor humor heeft.’ Dat is dus een moeilijk punt. Vanzelfsprekend streef ik er wel naar om grappen te maken. Als mensen om mijn geintjes moeten lachen, vind ik dat leuk.

Bij mijn werk kom ik zoveel tegen, dat ik er elke dag wel een talkshow van een half uur over kan maken. Zo was ik laatst op Anuga, de grootste voedselbeurs in Duitsland. Daar kwamen ze met in chocolade gedoopte surimi, vis om kinderen aan het vis eten te krijgen. Daar had ik nog nooit van gehoord.

Ik weet dat mensen door mijn programma’s sneller op verpakkingen kijken om te zien wat ze precies eten.

Pas hadden we het over een potje honing waarop stond: ’Uit EU- en niet-EU-landen’. We kwamen er achter dat met honing uit niet-EU-landen soms wordt gesjoemeld. Het is dan geen echte honing maar suikerwater. Kijkers vertelden me dat ze meteen na de uitzending naar hun keukenkastje liepen om te kijken of ze ook zulke potjes honing in de kast hadden staan.”

Teun van de Keuken (36) is journalist voor RVU’s televisieprogramma Keuringsdienst van Waarde. Hij bracht de ’slaafvrije’ chocolade van Tony’s Chocolonely op de markt. Onlangs introduceerde hij ook de dito chocoladeletter.