De pianowereld heeft er een nieuwe coryfee bij

Klassiek

Rafal Blechacz in de serie Meesterpianisten op 7/10 in Concertgebouw, Amsterdam. Uitzending via Radio 4 op 11/11 vanaf 20.00 uur.

Het Chopin Concours heeft de nodige coryfeeën opgeleverd. Maurizio Pollini en Krystian Zimerman zijn verreweg de beroemdsten. Winnaar van het meest recente concours (2005) was de Pool Rafal Blechacz, nu 22 jaar. Zondag maakte hij zijn debuut in de serie Meesterpianisten. Gezien de kwaliteit van zijn spel valt te verwachten dat zijn naam straks in één adem met die van Pollini en Zimerman genoemd gaat worden.

Of die doorbraak echt gaat komen, valt te bezien, omdat daarbij ook tal van andere, vaak buitenmuzikale factoren een rol spelen. Maar aan zijn spel zal het zeker niet liggen. Blechacz bleek een perfecte techniek te bezitten, die hij geenszins gebruikt om een muzikale circusact te presenteren. Integendeel: met die solide techniek en zijn uitzonderlijke speelgemak kan Blechacz zich volledig op de muziek richten. Het maakte een buitengewoon sympathieke en eerlijke indruk.

Blechacz stal de harten van zijn publiek direct al met de Sonate in Es. Hob. XVI:52 van Joseph Haydn. Met een grote rijkdom aan expressie en een intelligente weergave van de grote vorm, gaf hij een indrukwekkende vertolking van deze monumentaalste onder de Haydn-sonates. Uiterst sporadisch en altijd zeer subtiel beroerde hij de pedalen van de vleugel, wat in combinatie met accuraat vingerspel tot een zeldzaam transparante klank leidde.

Diezelfde helderheid sierde de drie Concertetudes van Franz Liszt. Die speelde hij met veel allure, maar tegelijk zonder opsmuk en met een ranke klank. Een grotere diversiteit aan stemmingen en kleuren was vervolgens te beluisteren in de Variaties in bes, opus 3 van Blechacz’ landgenoot Karol Szymanowski. Zo’n werk hoor je nooit. Brahmsiaans als het is, bleek het beslist de moeite waard, mits uitgevoerd door een kunstenaar van Blechacz’ kaliber. In deze muziek kwam deze avond pas ten volle tot uiting dat de jonge pianist ook een prachtig legato en een zangerig toucher heeft.

De grootste diepgang bereikte Blechacz in de 24 Préludes, opus 28 van Frédéric Chopin. In deze qua sfeer en uitdrukking stuk voor stuk zo verschillende miniaturen liet Blechacz niet alleen prachtige details en grote contrasten horen: bovenal slaagde hij erin een overkoepelend verhaal te vertellen, door zeer doordacht om te gaan met de tempoverhoudingen tussen de losse préludes en de timing van de inzetten. Zulk rijp en fraai pianospel is zeldzaam voor iemand van 22: de pianowereld heeft er een jonge coryfee bij en zijn naam is Rafal Blechacz!