Veertig doden per maand is onacceptabel

De verkeersplannen van minister Eurlings zetten nauwelijks zoden aan de dijk.

Eigenlijk geeft het Strategisch Plan Verkeersveiligheid 2008-2020 van minister Camiel Eurlings een schokkend beeld hoe hij het er op de openbare weg na drie kabinetsperiodes wil laten uitzien (Trouw, 11 juli). Het bevat trouwens meer een forse stapel verkeersmaatregelen dan een echt inspirerende beleidsvisie. Met zijn keuze voor maximaal 500 verkeersdoden en 12.250 ernstig gewonden in 2020 vindt de CDA-bewindsman het dus acceptabel dat er dan nog altijd elke maand 40 doden en 1000 ernstig gewonden in het verkeer vallen.

Ongelooflijk, want zulke aantallen slachtoffers in bus en trein, in de luchtvaart, in de chemische industrie en in het overige bedrijfsleven zouden de samenleving op zijn kop zetten. Maar kennelijk niet in ons land want wij zijn immers al ’wereldkampioen verkeersveiligheid’ juicht de minister en met hem het hele kabinet Balkenende IV.

Het is maar waarmee er wordt vergeleken. Want hoewel verkeersongevallen met 2 doden en 50 gewonden per dag bijna de laagste op deze aardbol zijn, krijgt de omvang van de verkeersellende toch een heel andere dimensie doordat er in ons verkeersveilige land nog altijd jaarlijks ongeveer 15 bussen met mensen om het leven komen (onder wie een schoolklas met kinderen) en het aantal ernstig gewonden overeenkomt met gemiddeld 310 bussen.

„We beschouwen het als een collectieve prijs die we betalen voor onze vrijheid,” constateert onze jeugdige verkeersminister onbegrijpelijk nuchter na 60 pagina’s over verkeersdrama’s te hebben vol geschreven en daarbij ook het onmetelijke verdriet, het enorme leed en de hoge materiële schade te hebben betrokken. Bij elkaar opgeteld zijn de kosten voor de samenleving van alle verkeersellende –voor zover die te berekenen zijn– met zes miljard euro per jaar zelfs drie keer hoger dan die van de files. Waar moet dan de echte prioriteit liggen?

Kennelijk niet volledig bij de verdere aanpak van de verkeersonveiligheid. Waarom blijven dwingende ingrijpende maatregelen zoveel mogelijk achterwege, vooral ook om de goeden niet onder de kwaden te laten lijden?

Daarom blijft de eigen verantwoordelijkheid van de weggebruikers overeind, evenals ieders persoonlijke vrijheid. Aan ons mobiliteitssysteem wordt evenmin iets veranderd. Het veiliger maken van voertuigen wordt zelfs helemaal overgelaten aan de markt.

Zo blijft het vooruitzicht in het verkeer over 12 jaar steken op maandelijks 40 doden en 1000 ernstig gewonden. Volgens het strategisch plan wordt dit doel alleen met de wind mee eerder gehaald, moet er met tegenwind hoger aan de wind worden gevaren en komen er pas bij ’slecht weer’ verplichtingen voor iedereen in beeld.

Vrijblijvender kan het niet worden opgeschreven en dat is werkelijk niet ambitieus te noemen, welk etiket minister Camiel Eurlings het liefste op zijn pakket verkeersmaatregelen zou plakken. Bij het iedereen veilig thuis laten komen hoort toch echt een andere beleidsvisie.