Broers strijden om het hardst om de liefde van hun vader

We Own The Night

Regie: James Gray. Met Joaquin Phoenix, Mark Wahlberg, Eva Mendes en Robert Duvall. In 20 bioscopen.

Twee broers willen de liefde van hun vader, maar vullen dat op verschillende manieren in, en komen er op verschillende manieren achter, hoe diep die liefde gaat. De ene zoon, gespeeld door Mark Wahlberg, is een trouwe volgeling. Zo’n jongen die ook bij het New Yorkse politiekorps gaat, omdat zijn vader daar al jaar en dag een hoge functie heeft.

Dat wil hij ook wel, zo’n politiepet, en zo’n strak pak. En een schouderklopje van pa. De ander – Joaquin Phoenix – is in verzet. Hij hoeft niet zo nodig. Hij heeft het naar zijn zin in zijn New Yorkse nachtclub, waar hij samen met een mokkel van een vriendin over waakt. Er wordt gedronken, gekletst en gelachen, maar er zijn ook Russen in de buurt. Die zorgen ervoor dat er ook drugs worden gedeald. En zo kan het gebeuren dat de ene broer, de agent, tegenover de andere broer, de nachtclubeigenaar, komt te staan, in een David en Goliath-achtige strijd, waarbij doden gaan vallen.

Regisseur James Gray gaat subtiel te werk in zijn tekening van de nachtvlinders die in de jaren tachtig door New York dolen, de politiemannen en drugsbestrijders die hun bijeenkomsten letterlijk in een oud New Yorks kerkgebouw houden, versus het hitsige nachtclubvolkje in El Caribe.

’We Own The Night’ roept vooral herinneringen op aan Elia Kazans Steinbeck-verfilming ’East of Eden’ met James Dean als de zoon die in de ogen van zijn vader niet wil deugen, en die zo naar de liefde van zijn vader verlangt. Dat komt misschien ook wel door Joaquin Phoenix die best past in de rol van de hedendaagse James Dean.

En hoewel hij niet zo veel in beeld is, zijn de paar scènes met Robert Duvall als vader en chief Grusinsky erg mooi. Dat politiepak dat al jaren mee gaat. Alsof je het stof er zo vanaf kunt slaan.

Als acteursregisseur maakt James Gray eigenlijk nog het meeste indruk. Ook Mark Wahlberg schikt zich mooi in zijn weinig swingende rol van de zoon die keurig alles doet wat vader hem influistert. Zijn bedelende blik is als van een trouwe hond die altijd een beetje bang is om zijn baasje uit het oog te verliezen.

En dan is er pats boem de wilde auto-achtervolging door New York, onverwacht, met tragische afloop, waardoor je hart opeens weer sneller gaat kloppen voor de oude, stoffige politieman aan het stuur.