Lust is geen beheersbaar spel

Lust, Caution

Regie: Ang Lee. Met Tony Leung, Tang Wei. In 16 bioscopen.

’Lust, Caution’, naar een kort verhaal van de Chinese schrijfster Eileen Chang, is een film in de traditie van ’Hiroshima, Mon Amour’, ’The Night Porter’ en het recente ’Zwartboek’; films over liefde tussen vijanden. Collega Paul Verhoeven zat ook in de jury die Ang Lee (’Brokeback Mountain’) in september voor deze film zijn tweede Gouden Leeuw schonk.

De Chinese studente Wang Jyazhi krijgt in de Tweede Wereldoorlog van het verzet de opdracht het aan te leggen met een hoge functionaris in Hongkong, mijnheer Yi, die met de Japanners collaboreert. Het meisje heeft niets te verliezen. En ze is een goede amateuractrice; ze denkt de rol te kunnen spelen. Alleen dat valt tegen. Mijnheer Yi dringt zich onder haar huid. „Als een slang komt hij via zijn tong mijn lichaam binnen, kronkelt via mijn ingewanden en doorboort mijn hart”, schreeuwt ze uit.

Dat hebben we dan al gezien in een paar seksscènes die in acrobatiek bijna op de lachspieren werken, maar die in intensiteit ook indruk maken. Scènes die zeggen wat Ang Lee wil dat ze zeggen: lust is geen beheersbaar spel. Het is een niet te houden duistere oerkracht, een oorlog op zichzelf.

Wat vreemd is aan ’Lust, Caution’ is dat die ongewone, heftige scènes zijn ingebed in een film die lang alleen een traditioneel, episch drama lijkt. Er is al veel geginnegapt over de ’caution’ die Lee in acht neemt tot hij eindelijk bij de ’lust’ aankomt. En inderdaad, Lee neemt de tijd voor het ’voorspel’; fraaie vogelperspectieven van winkelend Shanghai, close-ups van de onder haar dophoedje scheef peinzende spionne, een lang verslag van de eerste spionagepoging. De oplettende kijker kan zijn kennis van het mahjongspel opvijzelen in de vele sessies waarmee de vrouw van mijnheer Yi en haar vriendinnen hun tijd doden. Het duurt zo’n 90 minuten tot de verhouding een feit is en dan valt de seks ook wat rauw op je dak, gezien de kalmte en rust in de opmaat daarvoor.

Toch werkt het. Debuterend actrice Tang Wei houdt met innemend terughoudende glimlach gemakkelijk je aandacht vast. Wong Kar-wai-ster Tony Leung is als de kille Mijnheer Yi vager, maar als de voltrekker van haar noodlot overtuigend genoeg.

Regisseur Ang Lee blijkt ook nu weer heel goed in het oproepen van een ouderwets Hollywood-gevoel. Zijn melodrama laat zich gemakkelijk vergelijken met de klassiekers die de filmminnende studente in de matinees in Shanghai gaat zien, met ’Intermezzo’ of ’Penny Serenade’; met dat verschil dat hier de duisternis het overneemt. Sfeer en aureool van het (film)verleden gepaard aan de waarheidszin in de films van nu; een film van dophoedjes, fluweel en vlees.