Scooter geeft ouderen stoere Holleeder-look

’Je moet kicken man.” Aan de andere kant van de telefoon klinkt stevige ergernis. Zoonlief van 16 jaar, sinds enkele maanden in het bezit van zijn scooterrijbewijs, kan maar niet begrijpen dat zijn vader dacht dat de Aprilia SR Street ook aan te krijgen was door hard over de parkeerplaats te rennen. Ja, dat deed je vroeger met je Puch met twee of drie versnellingen. Dan duwde je de brommer door zijn versnelling heen en sprong je er snel op. Maar een dode accu los je nu op door een trap op de kickstarter te geven. Welkom in 2008 en vergeet de jaren zestig, begin jaren zeventig.

De Aprilia SR Street is samen gekocht. Twee derde is door pa betaald, de rest is zijn spaargeld. Je zou haast zeggen dat het dus meer mijn en niet zijn scooter is. Dat ligt bij het tanken toch even anders. Bij het betalen komt steevast de behoefte bovendrijven te melden dat ik op de scooter van mijn zoon rijd. Een soort verontschuldiging voor mijn gedrag. Zo lang de helm op is, valt die behoefte wel mee. Dan zou je voor een iets oudere jongere door kunnen gaan die wat laat aan een brommer is begonnen.

Diezelfde gêne doet zich ook voor in het fietsenhok voor kantoor. Daar stallen echte mannen hun motoren en bedeesd rijd ik mijn scooter naar binnen. De helm wordt pas afgezet als de motorrijders zijn vertrokken. Ja, vroeger reed ik ook motor. Maar de BMW R75/6 van destijds is op geen enkele wijze te vergelijken met de nerveuze Aprilia. De scooter lijkt nog het meest op de Suzuki T500, de motor die net als de scooter een tweetaktmotor had, maar in Italië de geest gaf na een reis van Amsterdam naar Athene.

Ouderen en scooters, het lijkt een sullige combinatie. Het venijnige rood van de Aprilia kleurt slecht bij het grijze haar. De diepzwarte Yamaha Giggle was eigenlijk mijn eerste keuze. Een wondertje van techniek, een viertaktmotor met een rustig geluid en prachtige testrapporten. De doelgroep tussen 16 en 20 denkt daar echter anders over. De Giggle scoort op alle punten goed, maar bij sportieve prestaties staat een dikke min. Niet vlot optrekken dus, geen jammerend geluid en dus een rijstijl van een bejaarde. „Daar ga ik nooit op zitten”, was het commentaar en dus werd het een Aprilia.

En hij bevalt eigenlijk best. Sinds de stoere crimineel Willem Holleeder zich in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat op een scooter liet zien, lijkt de weg vrij voor ouderen om ook een scooter aan te schaffen. Wie zich over de gêne heen weet te zetten, ziet plotseling voordelen. De Aprilia is 2,5 keer zuiniger dan de auto. Voor een paar euro een volle tank, het voelt als een koopje. Geen parkeergeld en geen gezoek naar een parkeerplaats, het voelt prima. Maar af en toe denk je weemoedig terug aan het gepruttel van de BMW. Daar kan geen Aprilia of Yamaha Giggle tegen op.