Correcties

De afgelopen week stonden er vijf correcties in de krant. De eerste over de ’onveiligheid in Rome, met name voor vrouwen’, waarbij de aanhalingstekens waren weggevallen, de tweede over een harttransplantatie die een bypass bleek te zijn, de derde over de dood van Fidel Castro, die nog blijkt te leven, de vierde over het Strafhof en de genocide in Rwanda en de vijfde over een transactie tussen het Chinese Ping An en Fortis, die niet is afgekeurd, maar uitgesteld. En eigenlijk waren het er zes, want lezer Roelof de Laat meldde in een brief dat het stoomschip de Rotterdam niet haar ’motoren’ was kwijtgeraakt, maar haar stoomturbines.

Een ruimhartig correctiebeleid mag dat wel heten en dat is natuurlijk prijzenswaardig. In de Nederlandse krantenwereld is dat wel eens anders geweest. Vroeger werden fouten gewoon verzwegen uit angst voor verlies van gezicht en abonnees. Wat dat betreft hebben kranten geleerd van het bedrijfsleven dat al veel eerder via advertenties de consument erop wees dat er iets mis was met een bepaald product dat dan ook uit de handel werd gehaald. Dat varieerde van een supermarktketen die in de appelmoes niet alleen appels, maar ook een muis had vermalen, tot autofabrikanten die meldden dat een versnellingsbak niet deugde. In beide gevallen werd die fout dan natuurlijk hersteld op kosten van het bedrijf. En het resultaat was dat de consument niet mínder, maar juist méér vertrouwen in het bedrijf kreeg.

Ruimhartig rectificeren of corrigeren is sindsdien het devies bij de meeste kranten, en terecht. Maar als je buurtsuper je een paar keer in de week meldt dat je helaas iets kwalijks hebt geconsumeerd, is dat natuurlijk erg sympathiek, maar ga je waarschijnlijk toch uitzien naar een andere super.

Johan ten Hove lezer te Sint Jansklooster