Duur is lekkerder dan goedkoop

De mens proeft niet of hij iets lekker vindt, hij wéét het. Dat ziet hij aan het prijskaartje.

Eigenlijk heb ik altijd geweten dat dieren superieur zijn aan ons. Ze zijn aardiger dan wij, en aaibaarder, en zieliger als ze dood gaan. Ze vliegen zonder kerosine, ze zwemmen zonder onderzeeër, en ze smaken ook vast beter. En intelligent! Sommige apen zijn zelfs beter in het spelletje memory dan wij. Dat zegt toch wel wat.

Het hoogst boven ons verheven zijn dieren in zintuiglijke zin. Het oog van de arend, de neus van de hond, de tong van – tja, de tong van de mens. Amerikaanse wetenschappers van de Mount Sinai School in New York hebben zoogdierpapillen geteld – met papillen proef je. Op de menselijke tong vonden zij tienduizend papillen, veel meer dan de zeventienhonderd van de hond of de vijfhonderd van de kat. Dat meldt de Gazet van Antwerpen in haar kolommen.

Kijk, dat is wat. Nog niet hetzelfde als winnen met memory, maar het scheelt niet veel.

Nou verdient dit bericht enige nuancering: wij proeven natuurlijk met de tong, maar ook met de neus – veel meer met de neus, eigenlijk. Dus zal een hond, met zijn veel grotere neus en veel betere reukvermogen, ook het geheel van de maaltijd wel beter proeven. Maar wij hebben nog een andere troef achter de hand: wij proeven met onze darmen.

Het staat er echt, in de Gazet, maar zonder uitleg. Gelukkig is er internet. Na enig googlen staat het artikel van de papillentellers op het scherm: achtentwintig pagina’s vaktaal in de Proceedings of the National Academy of Sciences. Scheikunde wás mijn lievelingsvak, maar voor begrip blijkt liefde hier onvoldoende. Gelukkig staat op de site van het onvolprezen tv-programma Noorderlicht hoe het precies zit: receptoren die op de tong voor een zoete smaak zorgen zitten ook in de dunne darm. Daar zetten ze de darmwand aan om suiker op te nemen. Niet wij proeven het dus, maar de darm. En het zegt niets over de superioriteit van de mens, want de proeven werden uitgevoerd met muizen. Dat het bij ons ook zo werkt valt nog te bewijzen.

Gelukkig is er een aspect dat mensen wel ver verheft boven de animale wereld. Ander onderzoek, opnieuw uit de Verenigde Staten, heeft aangetoond dat het de prijs is die de kwaliteit bepaalt, en niet andersom. Erger nog: prijs bepaalt de smaak!

Wetenschappers van de California Institute of Technology schonken rode wijn uit dezelfde fles in twee glazen. Deze glazen zetten ze proefpersonen voor. Van het ene glas vertelden ze dat het dure wijn, van het andere dat het goedkope wijn was. En jawel, de proevers vonden vooral de dure wijn het lekkerst.

Niets aan de hand dus, snobs zijn van alle tijden en alle nationaliteiten. Maar in dit geval tapten de onderzoekers ook nog informatie af van de hersenen. Via een mri-scan, die hersenactiviteit meet, konden zijn constateren dat het hersengebiedje waar ’genot’ of ’plezier’ vandaan komt, bij het drinken van de zogenaamd dure wijn hevig aan het werk ging en bij de goedkope bijna niet.

Het is een onthutsende conclusie. Wij proeven niet, we weten. Op het gebied van wijn vermoedde iedereen dat natuurlijk al, die snoevende buurman kon niet echt verstand hebben van zijn grands cru’s. Maar nu is het dus ook wetenschappelijk bewezen.

Aan de andere kant, het bewijst ook dat wij superieur zijn aan de dieren. Dat is altijd leuk om te zeggen, maar nu is het bewezen.

Dieren kennen geen geld. Dieren zijn fysiek niet in staat om zichzelf voor de gek te houden. Arme dieren. Waarschijnlijk smáken wij nog beter ook.