Filmfestival is kerk en kermis, een tweedeling in drama en komedie

De tijger is los. Het 37ste Filmfestival van Rotterdam opende woensdagavond met het Argentijnse drama ’Cordero de Dios’ (Lam Gods). Voor de film feliciteerden de interim-directeur en ex-directeur van het festival elkaar voor een goed gevulde zaal met genodigden.

Dat ging via Ivo Opstelten, burgemeester van Rotterdam, die Sandra den Hamer nog eens bedankte voor haar inspanningen voor het festival. Zij vertrok als directeur van het festival en is benoemd tot directeur van het Filmmuseum. Wat een verlies is voor het Filmfestival in Rotterdam, is een aanwinst voor het Filmmuseum in Amsterdam, sprak Opstelten. Aan het slot van zijn toespraakje lanceerde hij de opsteker: Tigers are a girl’s best friend’. Waarna applaus.

Ook de Argentijnse regisseuse van de openingsfilm, Lucía Cedrón, had een toespraakje in het Engels voorbereid. Ze had lange bruine haren en droeg een lange, paarse shawl. Kort memoreerde ze haar ouders, die het moeilijk hadden gehad, dertig jaar geleden, toen het allemaal niet zo fijn was in Argentinië.

Daarna kon het ontvoeringsdrama beginnen, en het gepuzzel tussen toen en nu: Argentinië tijdens de militaire dictatuur, in de jaren zeventig, en Argentinië tijdens de helse economische crisis, nog maar enkele jaren geleden. Er zaten veel vrouwen met lange haren in de film. En een meisje met nog langer haar, en een knuffeltje in de vorm van een wit lammetje. Dat moest het Lam Gods wezen, dat wegneemt de zonden*

Toch was de sfeer na afloop van de film wat minder opgetogen dan bij aanvang. „Ik had het gevoel dat ik de film al tien keer had gezien”, merkte iemand in een lichtblauw wolletje op. „Schools”, vond een ander in groene katoen, „erg bestudeerd”.

En was het verbeelding, of hadden de festivalgasten die ietsje later uit de publieksvoorstelling van ’Juno’ kwamen, meer kleur op de wangen? En wat vreemd eigenlijk om zo’n zaal met genodigden (hey, daar heb je Ruud Lubbers en Alexander Pechtold) een Argentijns drama voor te schotelen, en het publiek een Amerikaanse komedie.

Eigenlijk niet zo ’radicaal’, om het lievelingswoord van interim Rutger Wolfson te gebruiken. Eerder een ouderwetse tweedeling in drama en komedie, Tiger-genomineerde en Oscar-genomineerde, kerk en kermis.