Onze jongens

Het ministerie van Defensie kampt al enige tijd met een structureel personeelstekort: er gaan meer mensen weg bij Defensie dan erbij komen. Daarom zien we de laatste tijd op tv vaak reclamespots opduiken die het werken bij de landmacht of de marine op aantrekkelijke wijze ’verkopen’. Gelikte commercials tonen een leven vol reizen, avontuur en saamhorigheid, en stoeien met de laatste snufjes van militaire technologie. Toys for the boys. Zelfs een superrealistisch computerspel moet onze jongens in de verleiding brengen te tekenen. Maar het mag niet helpen; vacatures blijven onvervuld. Snel geld en een glimmende auto-van-de-zaak trekken toch meer dan je leven niet zeker zijn in een stoffige zandbak in Verweggistan.

Onze jongens vinden alles dat te maken heeft met wapens, vechten, kapotschieten en rollend dan wel vliegend militair materieel, erg spannend. Daar zijn het tenslotte jongens voor. Eenmaal in de puberteit beland (en vaak al eerder), gaan de hormonen rondgieren. En omdat het woord ’zelfbeheersing’ in geen enkel nieuwerwets opvoedboek meer voorkomt, zit de samenleving opgescheept met de rotzooi die het resultaat is van die masculiene hooibroei: lawaai, vernieling, disrespect, intimidatie, overlast, criminaliteit. Je zou kunnen zeggen, dat de samenleving zich laat koeioneren door opgroeiende pubers en adolescenten die op de route van hun nog korte leven een paar essentiële haltes gemist hebben.

Misschien een goede suggestie voor Defensie: gewoon de dienstplicht laten herinvoeren. Wordt het op straat ook weer wat rustiger, wellicht.