Gedicht voor een burger

Onthaasten bij McDonald’s is geen culinair avontuur, maar wel haast poëzie. Tijd voor zo’n McMomentje.

Heren der schepping, wij hebben het goed. Waar menig vrouw een dubbele carrière najaagt in professie en huishouden, daar gunnen wij onszelf de rust van een enkele baan en lippendiensten aan dweil en bezem. Waar de dames zich haasten van werk naar crèche, staan wij in de file. En ondanks deze voorsprong nemen we ook nog veel gemakkelijker een moment voor onszelf: twee tot zes keer per week maar liefst, terwijl die vrouwen met één keer per week genoegen nemen.

Dan doe je het goed, als sterk geslacht. Ook nog zonder schuldgevoel, blijkt althans uit een onderzoek dat McDonald’s onder vijfhonderd Nederlanders liet houden. Het onderwerp was ’het moment voor jezelf’, dat lang geleden al werd behandeld in een koffiereclame. Bij zo’n moment voor jezelf eet je iets, vond bijna zestig procent van de mannen én de vrouwen. Maar van de vrouwen voelde achttien procent zich daarna helemaal niet schuldig, tegen zevenendertig procent van de mannen.

Kijk, dat zijn leuke weetjes, al liggen ze soms voor de hand. Zo brengen mannen en vrouwen hun moment voor henzelf liefst op de bank door, lekker thuis. Buitenshuis gaan mannen eerder wat sporten, als moment voor henzelf, of een hapje eten, en zetten vrouwen koers naar de modezaken. Mannen gaan weer niet graag naar de zonnebank

Waarom zou een wereldwijde hamburgergigant interesse hebben in het ontspanningsmoment van de Nederlandse mens? Nu, dit onderzoek werd gedaan, volgens een persbericht van de Mac, in het kader van de introductie van een nieuwe variant broodje burger – kleiner maar met speciale ingrediënten. Zo’n ’verwenburger’ is er natuurlijk voor dat moment voor jezelf, en heeft een passende naam: McMomentje.

McMomentje.

Met geen stok krijgen ze mij de McDonald’s binnen, voor hun happymeals en hun salads en hun fries – in mij stroomt Neerlands bloed. Maar hier wordt poëzie bedreven: hoor hoe de lettergrepen stuitten als een knikker op een xylofoon. Dit moet ik proeven.

Al op de eerste dag van verkrijgbaarheid wachten troepen jongeren, van acht tot tachtig, bij de Mac op hun bestelling. Zij vragen opmerkelijk vaak om Het McMomentje – avontuurlijke eters hebben ze hier. Een vriendelijke dame reikt mij een doosje, voor euro1,75, waarop in lopend schrift ’McMomentje’ staat.

„Chicken salsa”, zegt ze, en doet onwetend mijn bloed weer koken. Kip met saus? Maar goed, zij voert slechts bedrijfspolitiek uit.

Met een doosje onder de arm verlaat ik het pand, om een bankje op te zoeken in de lentezon. Mijn moment voor mezelf vindt ook plaats op een bank.

Het doosje opent als een stel kaken. Binnenin wacht een geel broodje met groene, tja, uitslag? Het is flauw om mijn trots op Nederland uit te leven op deze eenvoudige burger, maar de groene vlekjes op het bolle broodje wekken niet mijn eetlust op. De peterselie, zo te ruiken, zit op een broodje dat niet helemaal typisch McDonald’s is: het is steviger, niet als een echt broodje, maar toch. Daaromheen ligt sla, veel sla – dat kan nooit kwaad. Aan de binnenkant van het broodje plakken twee sauzen, een rode en een witte. De rode is op basis van tomaat, zoet, een beetje scherp, kruidig. De witte is wat moeilijker thuis te brengen – een industriële variant van verse kaas? Mayonaise met yoghurt? Industrieel smakelijk, in elk geval. Hart van dit broodje is een gepaneerd stuk kipfilet, knapperig gebakken, waarop een flinke schijf tomaat. De kipburger is een kipburger, niet slecht maar ook niet goed.

Al met al zal mijn momentje niet door Mac gevuld worden – maar het blijft haast poëzie.