Deze paddo’s confronteerden me met mijn diepste angsten

Zonder religieuze beleving geen religie – misschien is ze wel de kern ervan. Toch lees je er maar weinig over. In deze rubriek beantwoorden mensen vragen over wat ze op religieus gebied hebben beleefd. Vandaag: Miquel Buckinx.

Wat hebt u beleefd?

„Herfst 2004 ben ik met een vriend het natuurgebied De Meinweg bij Roermond ingegaan. We hadden een hoge dosering psychedelische truffels gegeten. Na een tijdje stuitten we op een klein meertje, en gingen aan de oever zitten.

Het gezang van de vogels klonk intens. Ik zag overal details – zoals de structuur van boomschors. De roodgele herfstbladeren fonkelden als nooit tevoren en de bomen leken te ademen. Het spiegelbeeld in het water leek een diepere wereld op zichzelf.

Ik lag een tijd naar een boom te kijken. Toch kwam het idee van een ’boom’ niet in me op. Ik analyseerde niet. Mijn gedachten over bomen stonden voor even in de vrieskist. In deze staat was alles ’naakt’. Zonder etiket. Zonder oordeel. Woorden schieten te kort om het te beschrijven.

Op een gegeven moment stonden we op een bospad om ons heen te kijken, vervuld van verbijstering. Ik werd geheel gegrepen door de wereld in het hier en nu. Ik loste op in de omgeving van het bos. Een onbeschrijflijk gevoel van geluk kwam over me. Het bos was prachtig, frivool, magistraal, magisch. De bomen, de planten en het water straalden energie uit, iets wat ik uit de normale wereld niet kende. Alles vibreerde. En ik was daar even een eveneens vibrerend onderdeel van. Alles klopte, alles was één grote dans, ik samen met de bomen, de lucht en het water. We bevonden ons in een magische tuin, in het paradijs.’’

Heeft deze ervaring u veranderd?

„Eerder had ik nooit interesse gehad voor de natuur, vanaf toen werd het mijn passie. Het was door deze ervaring in de natuur dat ik voor het eerst beleefde dat er meer was. Ik was als overtuigde atheïst het bos ingegaan, maar toen ik eruit kwam, was er een proces op gang gekomen waardoor ik later religieus geworden ben.’’

Als het aan u ligt had die beleving eeuwig mogen duren.

„Ik had geen begrip meer van tijd, maar op een gegeven moment werd het donker, dus besloten we dat we het bos uit wilden gaan lopen. We waren helemaal gedesoriënteerd. Ik begon me af te vragen of ik ooit nog terug kon naar het gewone leven. En toen werd ik bang.

Toen ik twee maanden later bij een vriend weer een hoge dosering Hawaïaanse paddo’s gebruikte, wachtte me een angstaanjagend visioen. Terwijl ik op de bank lag te draaien, zag ik mezelf vastgeketend aan een bed in een kille, lege ruimte. Keer op keer voelde ik mijn hand naar mijn keel grijpen. Alsof die werd doorgesneden.

Ik wist dat het niet echt was, maar toch maakte het diepe indruk op mij. De maanden erna ontwikkelde zich een angstfobie. Ik fantaseerde over de verschrikkelijkste ongelukken die me konden overkomen en was doodsbang voor de dood.’’

Reden om te stoppen met psychedelica?

„Helemaal niet. Paddo’s confronteren je met je weggestopte angsten. Die zijn deels onbewust, zitten vast in je lichaam. Tijdens een trip kunnen angsten open komen te liggen, kun je ze in je lichaam gaan voelen. In ruil voor zulke ervaringen krijg je inzicht over de bron ervan – bij mij mijn jeugd met een autoritaire vader. Dat moet je verwerken. Ik ben als een vorm van therapie doorgegaan met het gebruiken van paddo’s omdat ik zag dat het een krachtige manier was om een beter mens te worden, vrij van angsten, verdriet, woede en frustratie.

Het inzicht dat er meer is, heeft zich inmiddels verdiept. Tegenwoordig ben ik ervan overtuigd dat alles deel is van een zinvol kosmisch bewustzijn, en dat de dood geen einde is. Wellicht wel voor het ego, maar niet voor je wezenskern. Die reïncarneert.

Het is zaak je ’trips’ in je dagelijks leven te integreren. Als ik tegenwoordig paddo’s ga eten, bereid ik me goed voor: ik neem eerst rust en ga vasten. Wie met respect omgaat met de paddo, krijgt er levenslessen voor terug.

Ik geloof niet dat de moleculen van paddo’s toevallig zo zijn samengesteld dat ze bewustzijnsverruimend op onze hersenen inwerken. Daar moet een bedoeling achter zitten. Paddo’s groeien altijd dicht bij mensen omdat de aarde ons een inzicht wil geven, bijvoorbeeld dat we niet door kunnen gaan met overconsumeren.”

Miquel Buckinx (24) studeerde sociologie, werkt in een biologische supermarkt en zit op de permacultuurschool in Twello.