Goud winnen na leukemie kan

Maarten van der Weijden overwon kanker en zwom naar olympisch goud. ’Hij bezorgt zijn medepatiënten een enorme opsteker.’

Zes jaar geleden overwon Maarten van der Weijden leukemie. Gisteren zwom hij naar goud op de tien kilometer. Kan dat: daar heb je toch een ijzersterk hart en geweldige longen voor nodig?

„Sowieso”, reageert prof.dr. R. Willemze, hoogleraar klinische hematologie in Leiden, „die heeft iedereen die zo tien kilometer zwemt. Maar dat je dit zes jaar na zo’n behandeling kunt: hij bezorgt zijn medepatiënten met deze ziekte een geweldige opsteker.”

Een wonder? „Nou ja, de leukemie zelf hoeft geen belemmering meer te zijn. Maar hij moet bijzonder weinig schade aan de chemo hebben overgehouden. Dat gif tast vooral de organen aan. Natuurlijk, patiënten reageren verschillend op de behandeling.

„Maar voor deze prestatie moet je meer dan honderd procent hebben. Maarten van der Weijden bewijst dat je blijkbaar toch zo uit die loodzware behandeling kan komen. Hij behoort echt tot de gelukkigen: ik heb ook velen horen verzuchten dat ze jaren ouder waren geworden.”

Is het misschien meer dan een fenomenaal hart en hyperlongen, een enorme drive na het overwinnen van zo’n ziekte? Willemze relativeert: „Dat wordt vaker gezegd, maar nogal wat patiënten gaan juist met de dag leven, en wensen vooral geen grootse plannen te maken. Dat er helemaal voor gaan na je genezing: dat is een beetje boekenwijsheid.”

Maar Van der Weijden zwom wel marathons voor zijn ziekte, benadrukt prof.dr. M.H.J. van Oers, hematoloog in het AMC. „Wat doet dat daarna met je? Zoek je dan toch eerder naar dat gevoel van ’Ik kan het nog’? Ik heb jonge mensen blijvend gebukt zien gaan onder deze ellende, en anderen er blijmoedig uit zien opklauteren. Maarten moet het zelf nog maar eens zeggen.”

„Indrukwekkend is het wel, maar ook eerder vertoond. Lance Armstrong kwam terug van teelbalkanker, en zware chemokuren. Kinderen van zes, zeven jaar kunnen hoge doseringen doorstaan en herstellen, deze sporters waren ouder maar redden dat ook. Na hevige vermoeidheid in het begin natuurlijk.”

Van Oers onderzoekt of fikse inspanning tijdens de behandeling de perspectieven verbetert. Bekende sporters én patiënten fietsten er tijdens de Tour de France geld voor bijeen, op Alpe d’Huez. „Zes keer die berg op, met de ziekte en de cytostatica in je lichaam. Zelfs dan kun je normaal functioneren. Maar ik zeg er bij: liep je voor die tijd geen marathon, dan daarna zeker niet meer.”