Verdonk zat er helemaal naast met schrikbeelden over generaal pardon

In betrekkelijke stilte heeft staatssecretaris Albayrak (vreemdelingenbeleid) uitvoering gegeven aan de coalitieafspraak een pardon te verlenen aan de circa 26.000 asielzoekers die nog onder de oude wet een verblijfsvergunning hadden aangevraagd.

Het zijn er achthonderd meer geworden, blijkt uit de brief die zij gisteren naar de Tweede Kamer stuurde. Deze uitkomst steekt nogal scherp af tegen de verwachting van de vorige bewindsvrouw, Rita Verdonk, dat zich wel eens 200.000 asielzoekers voor de pardonregeling konden melden. Die verwachting was niet erg realistisch en moet achteraf als bangmakerij worden gekwalificeerd.

Hetzelfde geldt voor de waarschuwing van Verdonk en de toenmalige coalitiepartijen CDA en VVD, dat een generaal pardon zou neerkomen op een uitnodiging aan vreemdelingen naar Nederland te komen. Dat aanzuigende effect is uitgebleven. Degenen die de afgelopen jaren voor een pardon waren, onder wie Albayrak als PvdA-Kamerlid zelf, hebben daarmee met terugwerkende kracht gelijk gekregen. Zij hebben steeds aangevoerd dat de groep van ’oude gevallen’ redelijk scherp viel af te bakenen. Albayrak schatte hun aantal op ongeveer dertigduizend en dat is zo goed als uitgekomen. In totaal ging het om 32.700 asielzoekers, van wie er 5900 om verscheidene redenen buiten de boot zijn gevallen.

Het zou van politiek fatsoen getuigen als mevrouw Verdonk, die met niet geringe aspiraties een rol wil blijven spelen in de Nederlandse politiek, haar ongelijk zou erkennen. Ze zat er per slot van rekening niet een beetje naast. Bovendien bedreef ze nog politiek met haar bezwaren tegen een generaal pardon, toen ze na de verkiezingen in november 2006 als minister van vreemdelingenzaken al demissionair was. Wie zo hoog van de toren heeft geblazen, past oog in oog met de feiten een houding van deemoedigheid.

Daar komt nog een belangrijke reden bij. Het gaat hier niet om een bagatel, maar om een kwestie die in de afgelopen jaren een sterke invloed heeft gehad op het maatschappelijk klimaat jegens vreemdelingen in ons land. Dat klimaat is sterk gepolariseerd geraakt en heeft het aanzien van Nederland als gastvrij en tolerant land ernstig beschadigd. De schrikbeelden over een toestroom van nieuwe asielzoekers die de vorige minister de wereld in hielp, zijn daar allicht niet vreemd aan geweest.

In dat licht stemt de uitkomst van de pardonkwestie hoopvol, net als de rustige en beheerste wijze waarop staatssecretaris Albayrak thans het vreemdelingenbeleid voert. Zo kan het dus ook!